Wat wij missen is een open visie op Europa

Prof Rene Tissen schrijft in zijn column van 15 maart j.l. over Nederland en Europa onder meer <quote>: ook onze opstelling in het kader van de Europese schuldencrisis schaadt de reputatie van Nederland. Nog worden wij gezien als brave volgelingen van Duitsland die het beste voor hebben met Europa, zolang dat Europa snel orde op zaken weet te stellen. In tegenstelling tot Finland namen wij vrijgevig genoegen met het zonder onderpand verschaffen van geldleningen aan Griekenland en dat allemaal omdat wij als handelsvolk brood zien in woekerleningen en woekervoorwaarden aan straatarme lidstaten, in het volste maar domme besef dat het allemaal wel weer goed komt met ons geld. Nederland is blij met de Europese benoeming van een supercommissaris voor de Europese begrotingsdiscipline. Want Nederland staat voor de goede zaak van anderen. Alleen gaan wij nu zelf het schip in en moeten wij daarom het Europese begrotingspact wel tekenen, anders worden wij uitgesloten van toekomstige steun. Als het zo door gaat, staan we binnenkort in ons hemd én met de broek naar beneden. Nederland is niet langer geloofwaardig als Europese lidstaat, althans niet in de ogen van de andere lidstaten. Ineens staan wij weer bekend als het volk dat met het vingertje naar anderen wijst en met twee maten meet. Wij zijn in de ogen van Europa blinde opportunisten geworden, die schreeuwen waar zwijgen past en die zich koest houden waar leiderschap past. Nederland draagt inmiddels bij aan het imago van een daadwerkelijk uiteenvallend Europa, vanwege ons nijpende gebrek aan visie op Europa als samenleving. Als Nederland niet met een open visie op Europa komt, kan de feitelijke versplintering van Europa een onomkeerbaar karakter krijgen ten gunste van de separatisten. Dan loopt op een gegeven moment de energie uit het Europese experiment en dan is het gedaan met de dynamiek van een levende unie. Nederland moet weer het voortouw nemen in Europa. Wij moeten visie en lef tonen als het gaat om die wezenlijke normen en waarden die burgers bij elkaar brengen en hen met elkaar verbindt.</quote> Lezers van mijn blog weten dat ik deze visie al langere tijd ten volle onderschrijf.

Griekenland mag met €100 (+€30 mrd als garantie voor de banken) mrd aan nieuwe noodleningen voorlopig dan zijn gered van een faillissement, veel gewone Grieken zitten door de schuldencrisis dusdanig aan de grond dat ze hun eten uit vuilnisbakken moeten halen. Tientallen inwoners van een modale buitenwijk verdringen zich elke avond bij de afvalcontainers van een supermarkt om daar met behulp van de weggegooide etensresten een maaltijd bij elkaar te scharrelen. De Griekse staatsschuld blijft het nieuws beheersen. Zo meldt Moody's dat het risico op een Grieks faillissement hoog blijft. De Griekse centrale bank meldt vandaag dat de werkeloosheid het komende jaar verder zal stijgen van 18% naar 19%. Pas in 2014 kan daar een kentering in komen. Ook het komende jaar blijft Griekenland in de ban van een economische krimp.

200 jaar geleden verkeerden Frankrijk en Nederland in een vergelijkbare situatie als waar Griekenland en Portugal zich momenteel bevinden. Onder Lodewijk XVI waren in Frankrijk rigoureuze hervormingen noodzakelijk, zoals in de decennia daarvoor al door tallozen was bepleit, onder meer door de grote denkers van de Verlichting. Niet alleen moest de economie er weer bovenop geholpen worden, ook de vrijheid en rechtsgelijkheid van de gewone burgers moesten worden bevorderd. Geen van de ministers van financiën, die met die opdrachten waren belast, bereikte veel, vooral als gevolg van tegenwerking door de adel, ook zelfs door de koningin, die in tegenstelling tot haar echtgenoot gehaat werd door het volk. Na onlusten in de zomer van 1789 volgden grote politieke veranderingen: de Franse revolutie. Aanleiding daartoe was onder meer dat Frankrijk een begrotingstekort had van 25%, hetgeen, ook toen al, leidde tot oplopende renten. De nood aan geld leverde de koning uit aan de willekeur van de Parlementen, die de belastingen moesten goedkeuren, maar die tegenstander waren van moderniseringen en hervormingen. De opeenvolgende koninklijke ministers bedachten steeds krampachtiger oplossingen, maar konden de Parlementen niet omzeilen. Ook speelde mee dat Frankrijk structureel leed onder hongersnoden. De schuld werd steeds gelegd bij de regering. In werkelijkheid heeft de regering geprobeerd door liberalisering aanbod en vraag in evenwicht te brengen, maar de prijzen bleven instabiel. Dit was ook een aanleiding tot een opstand als de hongersnood in 1788, waarbij de graanprijzen enorm stegen; de toch al arme mensen (het merendeel van de Derde Stand) raakte: ze kregen het zwaar te verduren. In 1789 daalden de graanprijzen weer en ging de levensstandaard weer wat omhoog. Je kunt zeggen dat onder Lodewijk XVI sprake was van een totale blokkering van het Franse staatsapparaat, de onmogelijkheid om adequaat belastingen te heffen, en een bankroet. De aanleiding daartoe was het financiële bankroet van de Franse Staat vanaf 1787. In 1804 kwam keizer Napoleon I, die grote delen van Europa onder Frans gezag stelde. Ook Nederland waar Lodewijk Napoleon koning van het Koninkrijk Holland werd. Tijdens zijn bewind raakte, in het begin van de 19de eeuw, Nederland in een staatsbankroet. Het Koninkrijk Holland heeft 35 jaar nodig gehad om uit die financiele ellende te raken. De parallellen met Griekenland zijn opmerkelijk. De lessen die kunnen worden getrokken: alleen drastische ingrepen helpen en een expansieve uitgavenpolitiek is uit den boze. Dit blijkt uit een artikel in de bundel Overheidsfinanciën tijdens de Republiek en het Koninkrijk 1600-1850, dat vorige week op het ministerie van Financiën is aangeboden aan thesaurier-generaal Hans Vijlbrief. Hij is de belangrijkste beleidsadviseur van de minister van Financiën voor onder meer de problemen van de Griekse schuldencrisis. Bij internationale besprekingen hierover is hij de eerste ambtelijke onderhandelaar van minister De Jager. Het artikel — over een drastische rentereductie bij de toenmalige staatsschuld — is geschreven door Jan Postma, voormalig secretaris-generaal bij Financiën. Deze rentevermindering tot een derde (tiërcering) werd doorgevoerd in 1810 door keizer Napoleon nadat Nederland was ingelijfd bij Frankrijk, en trof vele burgers en instellingen die afhankelijk waren van rente-inkomsten uit overheidsobligaties. Aan de tiërcering ging een jarenlang debat vooraf. Wanneer de bestuurders van de Bataafse Republiek en het Koninkrijk Holland bij Napoleon klaagden over de financiële verplichtingen van Nederland jegens bondgenoot Frankrijk, antwoordde de keizer steevast dat ze maar moesten overgaan tot een drastische verlaging van de rente op de staatsschuld. De suggestie van de keizer werd niet opgevolgd. Maar toen Napoleon in 1810 Nederland bij Frankrijk inlijfde, trok hij zich niets meer aan van de bezwaren tegen een tiërcering. Door de economische problemen en oorlogsomstandigheden was de betaling van deze rente een niet langer door de schatkist te dragen last geworden. Napoleon bepaalde dat voortaan nog slechts één derde van de rente zou worden uitgekeerd. In de jaren 1808 en 1809 werd er helemaal niets betaald. De tiërcering was een logische stap omdat de rentebetalingen op de staatsschuld niet meer in verhouding stonden tot de belastinginkomsten. Er kwam in 1809 ongeveer 33 miljoen gulden aan belastingen binnen, terwijl de te betalen rente op de staatsschuld ongeveer 39 miljoen gulden bedroeg. Zes miljoen gulden meer dan er binnenkwam. Aan deze onhoudbare situatie kwam een eind door de tiërcering, waardoor er in 1810 nog maar 13 miljoen gulden aan de rentebetalingen hoefde te worden gedaan op een staatsschuld van 1232 miljoen gulden. Vele rijke burgers (vaak renteniers) , gemeenten en charitatieve instellingen, als weeshuizen en armenhuizen, die soms verplicht een groot deel van hun vermogen in staatsobligaties hadden belegd, werden door de tiërcering echter zeer pijnlijk in hun financiële inkomsten getroffen. Op 14 mei 1814 kwam, onder koning Willem I, de wet op de Nationale Schuld tot stand. maar deze aanpassing was hooguit cosmetisch. De vorderingen op de Staat werden opgedeeld in een derde werkelijk rentegevende schuld en twee derde uitgestelde schuld, die geen rente opleverde. Door de expansieve uitgavenpolitiek van de koning-koopman verdubbelde het rentegevende deel van de staatsschuld tot ƒ 1255 mln, waarmee de rentelast toenam van ƒ 15 mln tot ƒ 42,4. De inkomsten van kerken en andere instellingen verminderden in één klap aanzienlijk. De maatregel leidde tot een aantasting van het vertrouwen en sloeg de fundamenten weg onder de Amsterdamse kapitaalmarkt. Er ontstond een golf van faillissementen. De Staat stond in 1839 wederom aan de rand van een bankroet. Volgens Postma was het grote probleem dat een in 1822 opgericht fonds (amortisatiesyndicaat) waarvan de transacties buiten het parlement om gingen, in opdracht van de koning de uitgaven voor tal van projecten financierde. Van de aanleg van kanalen tot de oorlogsuitgaven in Indië. Over deze onwettige wijze van financieren ontstond een hardnekkige strijd tussen koning en parlement. De koning trad in 1840 af, het omstreden fonds werd opgeheven. Het restant van de uitgestelde schuld van ƒ 900 mln werd tegen de lage koers van 6,8% afgelost. Minister van Financiën Floris Adriaan van Hall wist de staatsfinanciën verder te saneren. Pas 35 jaar na de tiërcering werd een duurzame oplossing van de financiële problemen bereikt. Volgens Postma is de Griekse schuldsanering een mengvorm van de maatregelen van Napoleon (tiërcering) en Willem I (opdeling van de schuld in een derde rentegevende schuld en twee derde uitgestelde schuld zonder rente). De Griekse schuldsanering houdt immers in dat obligatiehouders van elke € 100 aan oude Griekse obligaties voor € 46,50 aan nieuw staatspapier krijgen met een langere looptijd en een lagere rente. Bron: FD

Vaste lezers kennen mijn standpunt over het functioneren van het kabinet Rutte-1, premier Mark Rutte en de minister van Financiën Jan Kees de Jager. Ik pleeg de aanname dat dat genoegzaam bekend is. De coalitie van VVD, CDA en gedoogpartner krijgen een nieuwe tegenstander. Nu Job Cohen is vertrokken uit de politiek en Diederik Samson het 'stokje' heeft overgenomen worden de aanvallen op de onzalige beleidsvoornemens van dit neo-liberale beleid aangescherpt door de nieuwe partijleider van de sociaal-democraten. Ik verwacht in de komende weken dat de er verschuivingen gaan plaatsvinden van de PVV en SP naar de PvdA waardoor de PvdA op slag de grootste politieke partij gaat worden. Samson gaat zijn partij links van het midden neerzetten en de vraag is dan welke reactie komt er van de christen-democraten. Als het CDA de komende 2 maanden niet naar 'rechts van het midden' verschuift, zal ook het CDA in de peilingen zetels gaan verliezen aan de PvdA. Wat doet de VVD-achterban bij zo een ontwikkeling? Aansluiting zoeken bij de PvdA of doorgaan met de PVV. Dat de VVD, die in de laatste peiling 33 zetels heeft, garen gaat spinnen van de bewegingen op het 'linkse' front, nee daar geloof ik niet in. Dat Samson doorgaat met het 'pappen en nathouden' beleid van Cohen, nee daar zit niet de toekomst voor een revival van links. Samson zei dit weekend dat hij 'met politiek bravour ten strijde gaat trekken tegen het kabinet Rutte-1'. 'Dit kabinet moet weg', was zijn leus. Het beleid is onverstandig, onnodig en soms ronduit onfatsoenlijk. Met deze uitspraken breekt Samson in in het Catshuisoverleg over nieuwe bezuinigingen. De positie van Wilders wordt hierdoor versterkt, want als er geen escape meer is naar de PvdA, moeten VVD en CDA wel naar de pijpen van Wilders dansen. Gezien het verzet onder het lagere kader bij het CDA is zo een ontwikkeling onwenselijk. Er is nog wel een disharmonie bij het CDA: er is geen partijleider en er is geen partijleider in beeld. In welke mate daardoor het standpunt van de coalitie over Europese vraagstukken gaat verschuiven moeten we afwachten. Ronald is misschien de grootste tegenstander van Diederik!

Een heel ander onderwerp: de Europese Centrale Bank. Het kapitaal van de ECB is bijeengebracht door alle centrale banken van de Europese Unie. Tot december 2010 had de ECB een kapitaal van € 5,761 miljard. Hiervan is 70% bijgedragen door de centrale banken van het euro-gebied; de rest komt van centrale banken uit het niet-eurogebied. Er is een verdeelsleutel opgesteld waarbij het aandeel van De Nederlandsche Bank is vastgesteld op 3,9882% ofwel een bedrag van € 230 miljoen. De drie grootste aandeelhouders in de ECB zijn centrale banken van Duitsland, Frankrijk en Italië, met een aandeel van 18,9%, 14,2% en 12,5% respectievelijk. Per 28 december 2010 is het geplaatst kapitaal met € 5 miljard verhoogd tot € 10,761 miljard. De Nederlandse bijdrage stijgt hierdoor tot € 296 miljoen. De betaling vindt plaats in drie gelijke termijnen; op 29 december 2010. Er is een soort verdeelsleutel gemaakt voor het aandeel in het ECB vermogen: 50% van het bedrag is gerelateerd aan het aantal inwoners van een land en 50% aan het bruto nationaal product. Dat geld bestaat, overigens net zo min als 90% van het geld dat in "omloop" is. Het zijn getalletjes op papier of (tegenwoordig) in de computer. Voor 10% van het geld is er dekking in de vorm van bezittingen als goud en andere edele metalen, materialen, machines, gebouwen. 90% van het geld is gebakken lucht, dat slechts kan bestaan zolang de financiele markten en de burgers uit de eurozone daarin 'vertrouwen' hebben. Als iedereen zijn tegoeden op zou vragen, zouden alle banken en bedrijven onmiddellijk failliet gaan, want er is maar 10% dekking. Ik heb er al meerdere malen aandacht voor gevraagd hoe solvabel de jaarrekening van de ECB is. Door het clearingsysteem heeft de ECB voor de centrale banken van Duitsland, Luxemburg en NL samen een claim van totaal ruim €700 miljard uitstaan op Zuideuropese banken. Daar zit dus een gigantisch probleem. "De belastingbetalers zelf hebben geen enkele inspraak over de wijze waarop 'hun' geld wordt beheerd, alhoewel zij, als het fout afloopt, de rekening wel moeten betalen middels DNB. Dat is de uitdaging waar vooral Noord-Europese politici en regeringsleiders voor staan."
Cees van Lotringen is nu aan het woord: <quote>‘Een periode van genade’ noemt fondsmanager Erwin Deseyn de tijd die de Europese Centrale Bank (ECB) met de liquiditeitsinjectie van >€1.000 mrd in de banken heeft gekocht. ‘Het geeft ons drie jaar de tijd om orde op zaken te stellen’, denkt de obligatiemanager van vermogensbeheerder Capital at Work. De beleggingsstrategen van de grote wereldwijde fondshuizen zoals Pimco, Schroders en Fidelity kijken er toch met wat meer scepsis naar. Ze erkennen dat de ECB met haar proactieve beleid eind vorig jaar rust bracht op de markten, maar het kan niet verhullen dat onder het oppervlak zich een ontwikkeling met mogelijk zeer vergaande consequenties voltrekt. Die ontwikkeling luistert naar de naam Target 2: Trans-European Automated Real-time Gross Settlement System. Dat is het betalingssysteem tussen zeventien centrale banken in Europa. Nadere bestudering van Target 2 laat zien wat er met het geld gebeurt dat de ECB in de eurozone pompt. Dat geld moet ergens heen en blijkt vooral een enkele reis naar Duitsland te maken. De Bundesbank heeft een Target2-claim van enige honderden miljarden op het eurosysteem. Daar staan grote verplichtingen van Zuid-Europese centrale banken tegenover. Die onbalans is er al sinds de introductie van de euro in 1999. Zuid-Europese landen kennen sindsdien een tekort op de lopende rekening: ze geven meer uit dan ze verdienen. Duitsland, en ook sommige andere noordelijke eurolanden, hebben daarentegen een overschot en financieren feitelijk de Zuid-Europese tekorten. ‘Nu de komst van de euro aan een gemakkelijke aanpassing van onderlinge wisselkoersen een einde heeft gemaakt en de uitkomst van deze crisis hoogst onzeker is geworden, keert het geld terug naar Duitsland’, zegt Andrew Bosomworth, verantwoordelijk voor de Duitse activiteiten van Pimco. Mensen in Zuid-Europa, maar ook in het noorden, hebben namelijk liever een Duitse euro dan een Griekse of een Italiaanse euro. De kapitaalvlucht leidt ertoe dat veel gefortuneerde Europese onderdanen reële activa willen hebben in Duitsland. Gevolg: stijgende vastgoedprijzen bij onze oosterburen. Vorig jaar was de stijging van vastgoed en huren 4,7%. Dat is het hoogste percentage sinds de Duitse eenwording. Op termijn zou dat tot een bubbel in het Duitse vastgoed kunnen leiden en inflatie kunnen veroorzaken. Alan Brown, chief investment officer van het Britse fondshuis Schroders, zegt dat hij met argusogen naar de balans van de Bundesbank kijkt. ‘Die balans kan verder oplopen als de ECB geld in het eurosysteem blijft pompen.’ Eind februari hadden banken al €1200 mrd van de ECB geleend en dat zal verder oplopen nu zij aan de banken een liquiditeitsgarantie voor drie jaar heeft afgegeven. Brown stelt dat tegenover de claim van de een, een verplichting van de ander staat. ‘Die ontwikkeling kan niet eindeloos doorgaan.’ Dominic Rossi, chief investment officer van Fidelity, waarschuwt voor de zorgwekkende keerzijde van deze kapitaalvlucht naar Duitsland, namelijk dat de krachtsverhoudingen van Noord- en Zuid-Europa steeds verder uit elkaar lopen. Loste vóór 1999 een aanpassing van de wisselkoersen het probleem op, die vluchtweg is door de muntunie afgesneden. De uitweg is een lijdensweg (sociaal niet acceptabel): een intern devaluatieproces, dat lagere lonen verlangt, maar ook lagere pensioenen, aanpassing van het sociale zekerheidsstelsel, van de gezondheidszorg en hogere belastingen. ‘Maar het is zeer de vraag of de politiek daar de steun van de bevolking voor krijgt. Tot nu toe hebben ze het in ieder geval niet in de microfoon durven zeggen’,stelt Rossi. Pimco waarschuwt dat de oplopende claim die de Bundesbank in Target 2 op het eurosysteem heeft uiteindelijk ook de fundamenten van de eurozone raakt. De liquiditeitsinjecties van de ECB veroorzaken divergentie tussen de balansen van de centrale banken van Duitsland, Luxemburg en Nederland tegenover die van een aantal Zuid-Europese eurolanden. Tegenover een claim van bijna €800 mrd van deze eerste drie landen staat een verplichting van vergelijkbare omvang van de anderen. Die divergentie kan ­Europa zich niet oneindig veroorloven. Pimco vindt dat het door ECB-president Mario Draghi ingezette beleid een substituut wordt voor een fiscale unie. De liquiditeitsinjecties aan de banken hebben elementen van het verdelen van de lasten en het herverdelen van inkomen. Maar, stelt Bosomworth van Pimco, voor deze omvangrijke herverdelingsoperatie ontbreekt de democratische legitimatie. De belastingbetalers zijn niet vertegenwoordigd, maar zullen de rekening uiteindelijk wel betaald krijgen. Dat is de uitdaging waar vooral Noord-Europese politici en regeringsleiders voor staan. Die herverdeling waarover hier gesproken wordt gaat onder meer over ons spaargeld en onze pensioenreserves. Maar daarover spreekt Jan Kees niet. Als Griekenland failliet gaat — zoals bij voorbeeld Brown van Schroders verwacht — dan laat het in het Target 2-systeem een verplichting na van €109 mrd (november 2011). Duitsland, dat 27% van het door de ECB gefourneerde kapitaal voor zijn rekening neemt, kan dan wederom zijn historische rol van ‘Zahlmeister Europas’ gestand doen. </quote>
Een besluit over een nominatie van Nederland aan de Olympische Spelen van 2028 is nog niet genomen maar de Nederlandse overheid heeft al wel €188 mln beschikbaar gesteld om dat te onderzoeken.

Ik heb er al eerder voor gewaarschuwd. We worden moedwillig op het verkeerde been gezet omdat feiten en data worden gemanipuleerd. Als het probleem is dat het consumentenvertrouwen niet wil verbeteren omdat burgers geen vertrouwen hebben in politici dan wel geen visie hebben op de toekomst, dan worden er toch gewoon berichten naar buiten gebracht die een optimistischer prognose geven over het consumentenvertrouwen. Een bekende truc is: eerst komt er een eerste prognose naar buiten, die een positief beeld geeft, een maand later wordt die prognose bijgesteld en daarna volgt het definitieve cijfer, dat dan tegenvalt. Daarover een bericht dat aansluit op het bovenstaande: er is een verschijnsel die de politiek en kranten en instellingen gebruiken om het volk te misleiden. Het heet Perception Management. Veel PR bureau's ook van regerings-instellingen gebruiken op dit moment PM als extra service. Zij zijn heel gespecialiseerd om Grote leugens als waarheid aan de man te brengen. Ze doen er goede zaken mee. Ze brengen verhalen in de wereld die absoluut niet waar zijn en zijn daarom heel gevaarlijk. Ook proberen ze verhalen die wel kloppen maar niet goed zijn voor de opdrachtgever, te veranderen in andere (on)waarheden.

Spanje wil voetbalclubs een deel van hun schulden kwijtschelden. In Duitsland is woedend gereageerd. In de Spaanse krant Marca heeft de Spaanse staatssecretaris voor sport laten doorschemeren dat hij overweegt een gedeeltelijke kwijtschelding van de 1,3 miljard euro van voetbalclubs te geven. Spaanse clubs presteren goed in het Europees voetbal, maar hebben intussen schulden van honderden miljoenen euro's. In Duitsland leidde het bericht tot verontwaardiging omdat Spanje hard is getroffen door de schuldencrisis. "Moet straks de Duitse belastingbetaler dokken voor Messi en Ronaldo!". President Uli Hoeneß van Bayern München noemde het "een grof schandaal". Directeur Joachim Watzke van Borussia Dortmund kon er "nul komma nul begrip" voor opbrengen. Ook in Portugal is er een voorstel om voetbalclubs van overheidswege te helpen. Maarten Fontein, bestuurder bij de Europese voetbalbond en de European Club Association, zegt  "Het is een schande dat dit gebeurt. Het Spaanse voetbal is eigenlijk bankroet en er is totaal geen solidariteit met betrekking tot het verdelen van de tv-gelden. Het gaat allemaal naar de twee grote clubs." Zeker voor een land dat zelf misschien bij Europa moet aankloppen voor steun blazen de Spanjaarden volgens Fontein wel erg hoog van de toren. "We ondersteunen allemaal dat de financial fair play wordt doorgevoerd. Hetzelfde geldt voor gemeentes in Nederland, die noodlijdende voetbalclubs gaan steunen, terwijl misschien andere zwakke broeders gesteund moeten worden in de maatschappij.

Nog voor het eind van het jaar dreigt ook Portugal om te vallen. Dat meldde topman Mohamed El-Erian van vermogensbeheerder Pimco. De Portugese economie zal dit jaar waarschijnlijk met 3,3% krimpen, de grootste terugval in veertig jaar. Het land kreeg al €78 miljard aan steun van de Europese Unie en het IMF, maar dat is volgens El-Erian nog niet genoeg. De Pimco-topman denkt dat er nog veel gepraat zal worden over wie de extra steun voor Portugal op zich moet nemen. Vooral de rol van de private secto de mogelijkheid r zal worden besproken.

Het kabinet laat verschillende kansen onbenut, met name als het gaat om de uitwerking van de Wet werken naar vermogen (WWNV). Dat zegt vertrekkend SER-voorzitter Alexander Rinnooy Kan. De wet moet mensen met een arbeidsbeperking meer perspectief bieden op een reguliere baan. De wet biedt werkgevers de mogelijkheid om via loondispensatie minder te betalen dan het minimumloon. De vakbonden zijn fel gekant tegen deze maatregel, die op 1 januari 2013 ingaat. Daarnaast vindt Rinnooy Kan het kabinet Rutte-1 "niet gul". De SER zou veel vaker geraadpleegd kunnen worden dan nu gebeurt. De eerste vijf jaar moeten mensen volgens de WWNV met minder dan het minimumloon rondkomen. "Het is meer dan een uitkering. Dit is een mogelijkheid om in maximaal negen jaar naar het minimumloon toe te groeien", zei staatssecretaris De Krom bij de presentatie van de wet vorige maand. Iris van Bennekom (voorzitter van Cedris) zette eerder al vraagtekens bij deze nieuwe wet. "Met de intentie van de wet is Cedris het helemaal eens, maar deze mensen hebben niet voor niets een afstand tot de arbeidsmarkt. Het is lastig om ze te plaatsen in regulier werkt. Als we met werkgevers spreken, geven ze aan dat ze ontzorgd willen worden en dus dat mensen begeleid worden." Hierover is het laatste woord hopelijk nog niet gesproken.

De twee grootste banken van Italië, Intesa Sanpaolo en UniCredit, moeten hun management en hun netwerk van filialen op de schop nemen om weer winstgevend te worden. Dat stelde president Ignazio Visco van de Italiaanse centrale bank dit weekend. „Ze zijn niet erg winstgevend. Het management en het netwerk moeten veranderen. Ze hebben teveel geïnvesteerd in hun filialen”, aldus Visco. Intesa Sanpaolo onthulde vrijdag een verlies van 10,1 miljard euro over het vierde kwartaal. UniCredit leed in het derde kwartaal een verlies van 10,6 miljard euro. De resultaten over de laatste drie maanden van 2011 worden op 27 maart bekendgemaakt.

Christiane Lagarde spreekt in voorzichtige bewoordingen, met mitsen en maren, over een stabilisatie van de wereldeconomie. We bevinden ons op een punt waar we stilstaan. Er zijn 3 opties: ofwel we gaan omhoog, ofwel we gaan weer omlaag, ofwel de status van stabilisatie zet zich nog even door. Directeur Christine Lagarde van het Internationaal Monetair Fonds heeft tijdens haar bezoek aan China gezegd dat ze tekenen ziet van stabilisatie van de wereldeconomie. Ze waarschuwde echter tegelijkertijd voor de gevaren van hoge schulden in geïndustrialiseerde landen en voor de stijgende olieprijzen. „De wereldeconomie mag dan wel op weg zijn naar herstel, maar er is nauwelijks manoeuvreerruimte. Zeker op het gebied van economisch beleid mogen er geen fouten worden gemaakt”, aldus Lagarde.

De AEX sloot vandaag op 336,12 -0,01%. De $ noteert €1,3162, Goud $1666,00.

Dit bericht is geplaatst in Financieel/economisch met de tags , , , . Bookmark de permalink.