UPDATE22092012/134 Meer geld nodig uit het Europese noodfonds voor Griekenland

De ministers van Financiën van de 17 Eurolanden waren afgelopen weekend op Cyprus bijeen. Cyprus is ook een van de Zuid-Europese eurolanden met grote problemen in het bankwezen. De communistische president heeft de Russen om steun gevraagd en gekregen: eerst €2,5 mrd en nu €4 mrd, althans dat zou Poetin bereid zijn te lenen aan Cyprus. Er zou ook een aanvraag om Europese noodhulp in Brussel zijn neergelegd om zijn banken overeind te houden. Cyprus verkeert in zware financiële problemen. De Raad van ministers uit de eurozone besloot Griekenland meer tijd te geven om de schulden terug te betalen, maar de Grieken hoeven niet te rekenen op meer geld. Dat zei de Oostenrijkse minister van Financiën Maria Fekter na afloop van de vergadering. „We zullen een kostenneutraal uitstel afspreken”, zei ze. Eerder werd bekend dat de Ministers van Financiën hadden afgesproken om het trojka-rapport van de Europese Commissie, IMF en ECB over de voortgang van de opgelegde voorwaarden af te wachten. Ook minister Jan Kees de Jager zei daar dat extra tijd voor de Grieken alleen mogelijk is als dit geen extra geld kost. Het bijna failliete Griekenland loopt momenteel achter met beloofde bezuinigingen. De Griekse premier heeft 4 jaar de tijd gevraagd om de problemen op te lossen in plaats van de afgesproken 2 jaar. Uit het onderzoek dat de trojka momenteel in Athene instelt naar de stand van zaken zou, op basis van een voorlopige conclusie blijken dat Griekenland, na uitvoering van de bezuinigingen nog een tekort overhoudt van €20 mrd, twee keer zoveel als het bedrag dat de Griekse premier Samaras eerder heeft aangekondigd. De trojka met de Europese Centrale Bank, het IMF en de EU zouden verrast zijn door de omvang. Het zou betekenen dat ze eerder hun huiswerk niet goed -genoeg- gedaan hebben. Wordt het gat niet gedicht, dan komt Griekenland niet in aanmerking voor de volgende steunronde, schrijft DFT.nl.

Afgelopen zaterdag vonden op het Iberisch schiereiland demonstraties plaats tegen de opgelegde bezuinigingen. Tienduizenden betogers kwamen met ruim 1000 bussen naar de Spaanse hoofdstad Madrid. De actie tegen bezuinigingen door de regering was georganiseerd door twee grote vakbonden en 150 kleinere organisaties. ,,Ze hebben de salarissen verlaagd en de belastingen verhoogd. We zijn 20 à 30 jaar teruggezet''. De Spaanse Premier Mariano Rajoy bezuinigt 102 miljard euro tot 2014, om te voldoen aan EU-normen. Dat leidde ertoe dat de ambtenaren nu geen eindejaarsuitkering meer krijgen, wat hen 7 procent van hun loon scheelt. In scholen en ziekenhuizen zijn werknemers ontslagen. De Europese Centrale Bank (ECB) onderhandelt met het Internationaal Monetair Fonds (IMF) over een steunpakket voor Spanje van mogelijk € 300 mrd.

De centrale bank wil zeker stellen dat het IMF meedoet, ook financieel. Alleen met een volledige deelname van het IMF vertrouwt de ECB erop dat aan Spanje stevige condities voor bezuinigingen en hervormingen worden gesteld. Dat zeggen goed ingevoerde bronnen rond de onderhandelingen. ‘Er zijn informele gesprekken gaande tussen de ECB en het IMF’, aldus een ingewijde. ‘De ECB werkt een raamwerk uit voor het nieuwe programma voor de opkoop van staatsobligaties en daar hoort strikt toezicht van het IMF bij.’ Met de gesprekken gaat de centrale bank in tegen de pogingen van de Spaanse premier Rajoy om juist soepelere voorwaarden voor noodsteun te krijgen. Hij verzet zich ertegen dat het IMF straks bepaalt welke bezuinigingen en hervormingen hij moet doorvoeren. Mede daarom heeft Rajoy de aanvraag van steun uitgesteld. De onderhandelingen worden gevoerd door president Mario Draghi en directeur Jörg Asmussen van de ECB en directeur Christine Lagarde en onderdirecteur David Lipton van het IMF. Spanje en Italië hebben op de EU-top van eind juni bedongen dat de rol van het IMF wordt teruggedrongen als het noodfonds intervenieert op de obligatiemarkt. Maar de ECB draait die politieke conclusie terug door zelf afspraken met het IMF te maken over zijn financiële bijdrage en de condities. Draghi zei dat de ECB de opkoop van staatsobligaties staakt als een land zich niet aan de afspraken houdt. Maar een meerderheid van het ECB-bestuur wil die regel aanscherpen. De ECB zou dan stoppen met het programma als er na drie maanden nog geen IMF-rapport ligt. Spanje kan dan niet, net als Griekenland, met vertragingstactieken werken. De centrale bankiers van Spanje, Italië en Frankrijk zijn hier op tegen. Volgens minister Jan Kees de Jager van Financiën is Spanje 'op de goede weg'. De situatie in Spanje is steeds zorgwekkender: geen economische groei, een stijgende staatsschuld, banken met lege kassen en een recordwerkloosheid van 25 procent. De Spaanse arbeidersklasse werd als eerste getroffen, maar nu is ook de middenklasse aan de beurt. Per dag worden 517 gezinnen uit hun huis gezet. En dat aantal stijgt nog steeds. Pastoor Joaquín Sánchez in de regio Murcia vindt dat onacceptabel. "Iedereen heeft recht op een dak boven zijn hoofd", vindt hij en daarom kwam hij dit voorjaar in opstand. Hij schreef samen met 100 geestelijken het manifest: In naam van God stop de uitzettingen. Als een Don Quichot voert hij strijd tegen zijn regering en de banken. "Dit is een ethische crisis, een morele crisis",vindt hij. "Waarden als delen, schenken, vriendschap, trouw, eerlijkheid, hulp aan de medemensen, dat is helemaal naar de achtergrond geraakt. Op de voorgrond staat nu egoïsme, individualisme, hebzucht, de wet van de sterkste en hoe meer geld men kan vergaren hoe beter. Dit is een crisis waar geld verdienen de nieuwe God is geworden." Hij noemt de eurocrisis geen financiële crisis, maar financiële oplichting. Daar zouden de Spaanse banken een grote rol in hebben gespeeld. Er is gesjoemeld met de waarde van huizen. Mensen kregen leningen die ze niet konden (terug)betalen. Door de crisis raken ze nu hun werk kwijt en zitten ze met huizenhoge lasten. Pastoor Joaquín probeert met vreedzame demonstraties zoveel mogelijk huisuitzettingen te voorkomen. Hij gaat elke week met de gedupeerden naar de bank om samen te onderhandelen over een redelijke afbetaling. Hij dreigt met een bezetting van de banken als er geen akkoord wordt bereikt. Tientallen huisuitzettingen heeft hij zo al kunnen voorkomen. Dit is de kerk op z'n best!

In de Portugese hoofdstad Lissabon waren, tegelijkertijd ruim 100.000 demonstranten op de been. In andere Portugese steden gingen duizenden mensen de straat op. ,,Stop deze regering voordat zij ons land stoppen'', was een van de slogans tegen nieuwe belastingverhogingen. ,,Het IMF betekent honger en ellende'', was een andere leus. Politici dwingen gehoorzaamheid af voor de dwang, die wordt opgelegd door het kapitalisme. De betogers bekogelden IMF-kantoren met tomaten en plastic flessen. Belastingverhogingen en bezuinigingen hebben de Portugese werkloosheid opgejaagd tot boven de 15 procent; wat overigens lager is dan in Spanje. De Portugese economie is in de ernstigste recessie geraakt sinds de jaren 70.

Met betrekking tot deze ontwikkelingen een beschouwing over wie schuldig zijn aan de nu ontstane situatie. Het is niet waar wat Jan Kees de Jager zegt: de Zuid-Europese eurolanden zijn niet alleen schuldig aan de ellende die hen treft. De Noord-Europese eurolanden, waaronder Duitsland en Nederland, zijn medeverantwoordelijk. De burgers in de probleemlanden worden opgezadeld met zware bezuinigingen en hervormingen die werkeloosheid, dalende inkomsten, hogere belastingen en zware problemen in de woningsector veroorzaken. Maar hebben die burgers aan het ontstaan van die ellende op enigerlei wijze meegewerkt. Misschien hier en daar passief, maar nergens actief. Hoofdzakelijk zijn het politici die dachten de maakbaarheid van de samenleving te hebben gevonden door te participeren in de muntunie (eurozone). Aan die illusie hebben ook actief de politici van de rijkere landen meegewerkt. Zij boden aan dat vanaf nu, 12 jaar geleden, de eurolanden 'vrienden zouden zijn in goede en in slechte tijden'. En in dat sprookje geloofden de Zuid-Europese eurolanden. Noord-Europa pakte de kans om zaken te doen met de arme eurolanden met twee handen aan. Ons bedrijfsleven verdiende er goed aan en het feit dat de rekeningen van de importerende landen niet konden worden betaald werd creatief opgelost door het verlenen van kredieten door voornamelijk Franse en Duitse banken aan die arme landen. Daarbij werd door de commerciële banken aangenomen dat kredieten aan eurolanden 'goudgarant' zouden zijn. Dat hebben ze geweten: politici zijn onbetrouwbaar. Ik hoor de Jager nog zeggen dat we geld in Zuid-Europa moeten blijven pompen want onze economische groei is afhankelijk van de export naar die landen. En dat schijnt nog steeds zo te zijn. De Europese politiek heeft tien jaar de realiteit van de oplopende schuldenposities door de vingers gezien. Daar moeten de burgers in die landen nu een hoge, ik denk wel eens een te hoge prijs, voor betalen. Dat die problemen en onze eigen problemen moeten worden opgelost, ja dat moet. Dat dat pijn doet, ja dat doet pijn. Maar moet dat onmenselijk veel pijn doen: nee. Dat de Jager in Zuid-Europa wordt gezien als 'de kwaaie pier' is begrijpelijk. Hij is de spreekbuis van wat de Noord-Europese landen willen afdwingen voor zichzelf en voor de banken en de rest van de financiële wereld (institutionele beleggers). Hij, minister van Financiën namens het Christen Democratisch Appel, heeft geen oog voor de sociale ellende die hij veroorzaakt. Hij weet wel dat er bij gewone burgers persoonlijke drama's plaatsvinden, maar daar ligt hij niet wakker van, omdat hij denkt te doen wat van hem verwacht wordt. Ik hoor het hem nog uitspreken: we kunnen de Grieken niet zwaar genoeg straffen. Ja, ik ontken niet dat Griekse socialistische politici zeker wel tien jaar cijfers hebben gemanipuleerd, daar moeten ze voor berecht worden. Maar waarom leggen wij de gesel over onschuldige burgers, die geen strafbare feiten hebben gepleegd. Deze hele aanpak loopt 'fout' af. Er bestaat geen maakbare samenleving. Het is zinloos om noodfondsen naar landen te sturen, waar het in een bodemloze put valt. Zolang wij er niet in slagen perspectief te schetsen voor die burgers, worden de problemen niet opgelost. Wij trachten ze op te lossen door ze af te dwingen, hetgeen niet gaat lukken. Het enige wat wij ermee bereiken is dat we onze eigen welvaart afbreken. Met het huidige beleid wordt de mammon gediend. Dat zal achteraf 'als zinloos' dan wel als 'verloren tijd' worden ervaren. Ik had deze week een gesprek met een 'volger' die mijn standpunten kent over de lange-golf van Kondratieff, de problematiek van Zuid-Europa, de noodzaak van het op orde brengen van de staatshuishoudboekjes en het opruimen van de overtollige ballast die is ontstaan tijdens, in hoofdzaak, de 'winter, het laatste segment van de lange-golf. Hij was verrast door mijn optimisme van jonge mensen en de wijze waarop ze omgaan met nieuwe technologie, communicatiemogelijkheden en het milieu. Ik heb een vast vertrouwen dat de nieuwe generatie met veel enthousiasme gaat bouwen aan een duurzamer samenleving. De vraag is alleen nog wanneer de babyboomers de grote schoonmaak achter de rug hebben en een kaal karkas kunnen afleveren. Er ontstond in het gesprek, in de vorm van lichaamstaal, enige onrust voor mijn opmerking dat al het overtollige geld dat momenteel in de markt aanwezig is moet worden vernietigd. De reactie was van: 'je gaat toch geen geld slopen' Geld is een noodzakelijk smeermiddel voor een soepel functionerende (wereld)handel. Dat is zo, maar een te grote hoeveelheid geld, legt de handel plat. Dat de rente in de Westerse wereld op of rond de 0% ligt is daarvan het gevolg. Ook dat professionele partijen bereid zijn genoegen te nemen met een negatieve rente (ze lenen geld aan ons en betalen daarvoor ook nog een kleine rente). Ik schreef daarover aan hem: Ik kom nog even terug op een uitspraak van mij over Kondratieff en de vernietiging van overtollige ballast die tijdens de lange-golf is ontstaan.
Er moet ruimte gemaakt worden voor een nieuwe generatie waarmee een nieuwe golf wordt gestart. Ik schrteef hem daarover: Ik zei toen tegen je dat het overtollige geld moet worden vernietigd. Je keek me toen vragend aan, zo van 'meen je dat echt'. Ik zei toen tegen je dat dat echt moet gebeuren. Achteraf realiseerde ik me dat de vorige golf, die met de crisis van 1929 was afgelopen en 20 jaar nodig heeft gehad om schoon schip te maken (dat is letterlijk bedoeld, want in 1945 was heel Europa een grote puinhoop). De eerste geldvernietiging vond plaats tussen oktober 1929 tot 1931, toen de effectenbeurzen zware verliezen moesten incasseren, hetgeen leidde tot de Groote Depressie van de 30er jaren. De volgende klap was de 2e Wereldoorlog. Daarna is in Nederland letterlijk al het overtollige geld verdwenen, tegelijk met de start van het grote puinruimen, met de grote geldzuivering van 26 september 1945 toen in één week alle oude bankbiljetten en munten moesten worden ingeleverd om vervolgens te worden geruild voor nieuw geld. Iedereen kreeg een bankbiljet van tien gulden, waarmee men de eerste week moest rondkomen. Het zogenaamde 'tientje van Lieftinck'. Alle banktegoeden werden bevroren, iedereen moest aantonen hoe men aan dat geld was gekomen. Zodoende kon het witte geld worden gescheiden van het geld dat met zwarte handel in de oorlog was verdiend met illegale voedingsverkopen. Het zwarte geld werd ongeldig verklaard. Met de wederopbouw in 1949 startte de nieuwe lange golf die tot 2008 (faillissement Lehmann Brohers) standhield. We zijn nu pas 4 jaar onderweg voor 'de grote schoonmaak'. Politici zijn pas bij machte zulke zware beslissingen te nemen als er geen alternatieven meer zijn. Politici zullen, tegen elke prijs, banken blijven redden die te zwak zijn om nog ooit levensvatbaar te worden. Wat je momenteel ziet gebeuren is dat het spaargeld en de pensioenreserves worden ingezet om het wankele karkas van de eurozone overeind te houden. En waarom, vraag je je dan af. Dat is simpel: Italie is een grote klant van ons exporterende bedrijfsleven, als daar het mes in wordt gezet gaat dat ten koste van onze verzorgingsstaat, ons inkomen en onze toekomst. En er is geen enkele politicus die die verantwoording op zich wil nemen. Oud-politici en oud-monetaire autoriteiten willen daarover nog wel eens zinvolle uitspraken doen, maar ze tellen niet meer mee. Zo zegt de Duitse oud-minister van Financiën Peer Steinbrück dat noodlijdende Europese banken niet met steeds meer belastinggeld moeten worden geholpen, maar met geld van andere banken. Daarvoor moet er een 'potje' van €150 à 200 mrd worden opgebouwd. Hij wijst erop dat zogeheten systeembanken goedkoper kunnen lenen omdat de markt ervan uitgaat dat de staat hen niet failliet laat gaat. Dat rentevoordeel moeten die banken afstaan aan een 'banken-ESM'. Dat banken daarvoor in de rij zullen gaan staan, betwijfel ik. Net zomin als dat ze een scheiding zullen doorvoeren door splitsing van de zakenbank-affaires en particuliere zaken (spaargeld, hypotheken). 

Ik heb me afgelopen weekend afgevraagd waarom ik meer vertrouwen heb in een Kabinet van Nationale Eenheid dan van een politiek kabinet, welke partijen daaraan ook deelnemen. Bij de overwegingen heb ik mee laten wegen de '21 bouwstenen voor een duurzaam regeerakkoord' van Herman Wijffels, oud topman van de RABO-bank, bewindvoerder bij de Wereldbank, voorzitter van de SER, formateur van het kabinet Balkenende IV en hoogleraar 'duurzaamheid en maatschappelijke verandering' aan de Universiteit van Utrecht. Het partijprogramma van de VVD kan zo de prullenmand in. De liberale doelstellingen zoals die zijn geformuleerd hebben betrekking op een samenleving, die voorbij is, die wordt afgesloten. Rutte zegt dat ook: 'ik wil het werk afmaken van het kabinet Rutte-1'. Hij moet accepteren dat dat een gepasseerd station is. Er moeten nieuwe uitdagingen worden nagestreefd, doelstellingen die langs de duurzaamheidslat een voldoende scoren. Er moet een visie op de toekomst komen van de zijde van de liberalen. Dat de VVD zo goed uit de verkiezingen is gekomen, is verklaarbaar. Er is geen visie en dus houden kiezers vast aan de zekerheid van het oude systeem. 65 jaar is 65 jaar, hypotheekrenteaftrek is hypotheekrenteaftrek, ontslagrecht is ontslagrecht. En dus stemmen de kiezers op partijen die alles zoveel mogelijk bij het oude vertrouwde laten en stemden op de VVD, de PVV en de SP. Heeft de PvdA die problemen ook? Ja, in bepaalde mate hebben alle partijen daar nog last van. De slogan van de sociaal-democraten 'sterker & socialer' is wel aangeslagen. Toch wijs ik op 2 modules uit het partijprogramma die bij mij 'slecht' scoren. Bouwen en de hypotheekaftrek en Europa. Om met dat laatste te beginnen: de PvdA gaat uit van het maakbaarheidsprincipe voor de oplossing van de Europese problemen. De maakbaarheid van de samenleving is al lang achterhaald, schreef ik al eerder. Het Griekse probleem wordt niet opgelost door er nog één of twee nieuwe noodsteunleningen tegenaan te gooien. Als eerst de fundamenten niet krachtig worden vormgegeven, ik verwijs naar hetgeen ik daarover eerder heb geschreven, valt dat geld in een bodemloze put en zijn we dat geld kwijt. Als niet eerst het Spaanse bankwezen grondig wordt gesaneerd en de fundamenten van de Spaanse samenleving worden gerenouveerd is elke euro die we erin stoppen weggegooid geld. Op dit moment is Spanje een bodemloze put. Dat land moet eerst 'op de schop' voordat er geld in gestoken wordt. Ik hoop dat de PvdA hier iets mee kan. Het andere dossier is 'bouwen, wonen en financieren'. Dat kan zo de vuilnisbelt op. Dat is een stuk waarin wordt gestreefd, zo snel mogelijk, alles weer terug te zetten naar hoe het was voor de crisis. Die situatie komt niet meer terug. Punt een: de huren moeten niet worden verhoogd maar worden verlaagd met wel 10 tot 12%. De koopkracht van de consument moet niet verder aangetast om te voorkomen dat we niet uit de economische krimp komen. Welk doel streeft de PvdA na met het verhogen van de huren van de sociale woningbouw. Wie wordt daarmee gespekt? De directeur van de woningbouw vereniging die daarmee zijn salaris kan verhogen? Hanteer voor iedereen maximaal de 'balkenende' norm. Punt twee: er staat 7 mln m2 kantoorruimte leeg. Leg aan de eigenaren van die leegstaande kantoorpanden op dat die geschikt worden gemaakt voor studenten-woningen, single-appartementen, starters huurwoningen. Daar is vraag naar. Het is voor de eigenaren geen keuze maar een opdracht. Het kan natuurlijk ook in samenwerking met woningbouwverenigingen. Deze sociale woningbouw moet wel betaalbaar zijn voor studenten en goedkoper dan wat thans wordt betaald voor onderkomens. Dan kan de studiebeurs omlaag. Leg alle nieuw- en verbouw langs de duurzaamheidslat, hergebruik materialen. En dan de hypotheekrente aftrek. Wees helder en rechtvaardig, noem dat socialer. Er zijn geen rechten die tot de eeuwigheid in stand moeten worden gehouden. Kijk naar wat de SP daarover nastreeft. Trek een streep bij een WOZ-waarde van €350.000 en hanteer een bovengrens van 42%. Doe dat stapsgewijs in 5 jaar. Niks 20 of 30 jaar, dat veroorzaakt onrust op de markt en daar is niemand bij gebaat. Ja, dat doet voor een hele kleine groep mensen pijn: belastingbetalers met een hoog inkomen, de mensen dus met de sterkste schouders, die wonen in een villa met een zware hypotheek en gekort gaan worden op het jaarlijkse kadootje van enkele tienduizenden €€ van de fiscus. Mensen die wonen in een rijtjeshuis, en dat is >90% van de kiezers, merken er niets van. En doe er open over: zeg erbij dat de regeling na tien jaar wordt heroverwogen. En dan de verplichting de hypotheek af te lossen. Haal een streep door de fiscale bevoordeling van banksparen voor mensen met een hypotheek. Schulden moeten afgelost worden, dat moet een hard punt zijn. Een hypotheek b.v. in de vorm van een annuiteit moet voor iedereen zodanig worden ingericht dat op de pensioengerechtigde leeftijd 70% van de hypotheek is afgelost. Daar voorkom je mee dat ouderen in de problemen komen bij lagere inkomsten door de pensionering.

Deze week was het Prinsjesdag en werd de miljoenennota (waarom niet 'miljardennota') begroting 2013 aangeboden. Willem Vermeend en Rick van der Ploeg, beiden economen van linkse huize, schreven daarover onder meer onderstaande bespiegelingen: In de deze week uitgesproken Troonrede en de Prinsjesdag stukken wordt een somber beeld geschetst van onze economie. Dit jaar eindigen we met een krimp van 0,5%. Voor 2013 voorspelt het Centraal Planbureau (CPB) een magere groei van 0,75% en voor de komende vier jaar een gemiddelde groei van slechts 1,5 %. In de jaren voor de kredietcrisis lag het niveau rond de 2,5%. Ook de Miljoenennota en de Macro Economische Verkenning van het CPB geven geen aanleiding tot optimisme over de vooruitzichten voor de Nederlandse economie. Er wordt een zwart beeld geschetst: een stijgende werkloosheid, meer faillissementen, een oplopende overheidsschuld, dalende huizenprijzen, stijgende pensioenlasten en voor de burgers koopkrachtverlies. Wat opvalt, is het harde oordeel van de Raad van State. Volgens dit hoge adviescollege is het demissionaire kabinet te optimistisch over de toestand van onze economie en de economische groei. Het risico is groot dat de verwachte 1,5% niet wordt gerealiseerd. De groei in Nederland wordt belemmerd door het koopkrachtverlies van burgers en bezuinigingen op overheidsuitgaven. Daarnaast zijn banken in het algemeen terughoudend bij de kredietverlening aan bedrijven, waardoor bedrijfsinvesteringen achterblijven. En het lage consumentenvertrouwen is ook niet goed voor de economie. In normale omstandigheden wordt de groei vooral gedragen door de export, de bestedingen van consumenten en overheidsuitgaven. Op dit moment draait onze economie op één motor: de export. Ook daar ligt een risico. Deze motor kan gaan haperen door de schuldencrisis en vertragingen in de wereldhandel, vooral als gevolg van lagere groeicijfers in de opkomend economieën, zoals China. Een mogelijk lagere groei dan wordt voorspeld, heeft consequenties voor de ontwikkeling van het begrotingstekort en de staatsschuld. Uit de verkiezingsprogramma’s van VVD en PvdA die op dit moment samen aan tafel zitten om te proberen een nieuw kabinet te formeren, blijkt dat ze beiden in 2017 een begrotingsevenwicht willen bereiken. Volgens de doorrekening van het CPB wordt dat met hun programma’s niet gehaald. Om dit te realiseren is een maatregelenpakket, bestaand uit een combinatie van bezuinigingen, hervormingen en eventueel lastenverzwaringen nodig. Mede afhankelijk van de samenstelling is daarmee een bedrag gemoeid, dat vanwege de zogenoemde uitverdieneffecten, kan oplopen tot boven de 25 miljard euro. Dit bedrag komt bovenop het zogenoemd Kunduzpakket van €12 mrd. Bij een tegenvallende economische groei moet er meer worden omgebogen. Het zou dan ook verstandig zijn om in een VVD-PvdA regeerakkoord afspraken vast te leggen over de wijze waarop tegenvallers worden opgevangen. Dat voorkomt moeizame onderhandelingen binnen het nieuwe kabinet. Bedacht moet worden dat ombuigingspakketten een remmend effect hebben op de economische groei, terwijl we juist extra groei nodig hebben. Dat is de reden dat het CPB waarschuwt voor te harde bezuinigingen op de korte termijn. Bij een keuze tussen ombuigingen en hervormingen, bijvoorbeeld op de woningmarkt, verdienen volgens onze rekenmeester hervormingen in het algemeen de voorkeur. Hogere belastingen moeten zoveel mogelijk voorkomen worden. Economisch gezien is dat de slechtste maatregel; zowel op de korte als langere termijn hebben lastenverzwaringen een remmend effect op de economie. Noot: volgende week maandag wordt de BTW verhoogd van 19 naar 21%.

Kort nieuws:

Inflatie eurozone stijgt in augustus van 2,4 naar 2,6%.

Van Rompuy gaat voorstellen: een eigen Parlement voor de Eurolanden met een eigen begroting.

De bankenunie zorgt voor enorme onenigheid tussen de EU-landen. Vooral in Duitsland neemt het verzet toe, de Duitsers weigeren op te draaien voor kwakkelende zuidelijke banken. Maar ook de EU-lidstaten die geen deel uitmaken van de eurozone zijn tegen. Volgens Georg Fahrenschon, president van de vereniging van Duitse spaarbanken, mag er nooit ofte nimmer een bankenunie komen. „De spaartegoeden zijn veilig bij ons en dat willen we zo houden. Het kan niet zo zijn dat noodlijdende banken in het buitenland worden gered met geld dat wij hebben liggen om de spaartegoeden van onze klanten af te schermen. Er is een grens die niet overschreden mag worden’’, stelt Fahrenschon die een boze brief aan bondskanselier Merkel heeft geschreven.

De Duitsers zijn negatiever over de euro dan de Fransen. Dat lijkt me heel logisch. Van de Duitsers wordt verwacht dat zij in financieel opzicht, de euro gaan redden. De Fransen zijn in een positie dat zij hun hand op moeten houden. Ik denk dat de Fransen erop vertrouwen dat ze uiteindelijk wel door de Duitsers overeind worden gehouden. Of die hoop terecht is, zal later moeten blijken. In Duitsland, ik schreef daar al eerder over, is er binnen het Christen-Democratische kamp verschil van mening over de vraag hoe ver Duitsland moet gaan om de euro en de schulden- en bankencrisis te ondersteunen. Het Beierse deel van de CDU, de CSU, wil het einde aan steunhulp maken met de toegezegde €190 mrd voor het ESM. Die stellingname maakt de positie van mevrouw Merkel er niet sterker op. Het Duitse volk heeft iets van 'genoeg is genoeg'. “Wij kunnen als voortrekker Europa niet overeindtrekken”.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel hoopt dat er voor het einde van het jaar stappen kunnen worden gezet naar meer politieke integratie in de eurozone. ,,We moeten verdere stappen zetten'', stelt Merkel. ,,Deze crisis moet vooral op politiek niveau worden opgelost. We moeten nu doen wat we niet genoeg hebben gedaan op het moment dat de euro werd geïntroduceerd.'' Daarbij gaat het volgens Merkel vooral om een betere onderlinge afstemming van het economische beleid in de eurozone en om betere manieren om landen ter verantwoording te roepen. Daarnaast moeten er manieren worden verzonnen om eurolanden met een slechte concurrentiepositie te helpen, stelde ze. De voorzet die Merkel doet is een aanzet tot ……….. maar het is te weinig. 'een betere afstemming' ja maar daar los je het probleem van het gemis van politieke samenwerking niet mee op. Er moet doorgepakt worden.

De autoverkoop in de Europese Unie is voor de 11e maand op rij gedaald. Europeanen kochten in augustus 8,9 procent minder auto's dan dezelfde maand vorig jaar. Tot en met augustus dit jaar zijn de EU slechts 8.268.642 nieuwe auto's verkocht. Dat is 7,1 procent minder dan vorig jaar. De negatieve trend doet zich voor in de meeste EU-landen. In Nederland was de verkoop zelfs 15,0 procent lager dan een jaar geleden. Voornaamste uitzonderingen zijn Spanje (plus 3,4 procent) en Groot-Brittannië (plus 0,1 procent). Wat betreft fabrikanten komt de klap vooral hard aan bij Ford (min 28,9 procent) en Mitsubishi (min 32,0 procent).

Slotstand indices 21 september 2012/week 38: AEX 334,15; BEL 20 2.473,01; CAC 40 3.530,72; DAX 30 7.451,62; FTSE 100 5.852,62; SMI 6.605,82; RTS (Rusland) 1.527,22; DJIA 13.579,47; Nasdaq 100 2.861,64; Nikkei 9.110,00; Hang Seng 19.734,94; All Ords 4.430,80; € $1,2979; goud $1773,00 dat is €43.881,12 per kg.

Dit bericht is geplaatst in Financieel/economisch met de tags , , , , . Bookmark de permalink.