UPDATE 27102018/450 Aandelenkoersen blijven dalen, 10 jarige rentes dalen ook weer

Deze week is begonnen met opnieuw verliezen op aandelenbeurzen mondiaal. Maandag sloot de AEX 1,16% en opende dinsdagmorgen 1,34% lager. De DJIA sloot maandag 0,5% lager, bij een euro die 0,41% lager sloot. DFT: de Nikkei is dinsdag fors lager geëindigd met een verlies van 2,7% op 22.010,78. De stemming werd gedrukt door enkele tegenvallende resultaten van Japanse bedrijven en de aanhoudende zorgen over de impact van het handelsconflict tussen de VS en China. Ook de Chinese beurzen deden een flinke stap terug na de stevige koerswinsten een dag eerder. De toonaangevende Nikkei-index in Tokio raakte 2,7 procent kwijt en sloot op 22.010,78 punten. De Japanse maker van bouwmaterialen Lixil Group kelderde bijna 16% na een verlaging van de winstverwachting voor het lopende boekjaar. Chemieconcern Hitachi Chemical, dat de winst in de periode van april tot en met september zag dalen, leverde 8,7% in. De beurs in Shanghai noteerde 2,26% in de min, na de rally van ruim 4% op maandag. De Hang Seng-index in Hongkong zakte 2,8%. De Kospi in Seoul verloor 3% en bereikte het laagste niveau sinds maart 2017. De All Ordinaries in Sydney daalde 1,1%. Healthscope, de Australische uitbater van ziekenhuizen, maakte een koerssprong van ruim 19% op een overnamevoorstel. De Amsterdamse beursgraadmeter AEX duikelde naar het laagste niveau in ruim een jaar. De begrotingsperikelen in Italië en tegenvallende kwartaalcijfers van uitzender Randstad drukten de stemming op het Damrak. De AEX-index sloot 1,6% lager op 510,86 punten. De AEX was daarmee ver verwijderd van de jaartop van 576,90 punten, die in juli werd bereikt. De Midkap eindigde 3,2% lager op 718,46 punten. „Het sentiment is slecht”, constateerde vermogensstrateeg Joop van de Groep (Fintessa). Volgens hem kregen beleggers bepaald geen goed gevoel bij de situatie in Italië, de Brexit en het handelsconflict tussen de VS en China. Ook de angst voor een economische groeivertraging en de crisis rond Saoedi-Arabië speelden een rol bij de koersdalingen. Van de Groep vindt het echter veel te vroeg om van een einde van de ’bullmarkt’ te spreken. Hij wijst er juist op dat de waardering van aandelen aantrekkelijker is geworden door de recente koersdalingen. „Ook de angst bij beleggers voor een woeste rentestijging verdwijnt steeds meer naar de achtergrond.” [daar wil ik wel een kanttekening bij plaatsen: op de financiële markten zijn handelaren en adviseurs actief. Beiden leven van de handel in aandelen, obligaties en financiële producten en hebben er belang bij dat er tegenover verkopers kopers staan en andersom. Als het aanbod groter is dan de vraag dalen de prijzen. Als beleggers a la baisse gaan moeten er kopers gevonden worden om op een lager koersniveau in te stappen om koopjes binnen te halen, adviseren sommige vermogensadviseurs. Door grote onzekerheden op monetair/financieel terrein, geo-politieke ontwikkelingen, de gevolgen van de brexit, de problemen van Italië met de EC/EU-lidstaten als Nederland en Duitsland, de handelsoorlogen die Trump voert en de verwachting voor stijgende rentes, staan aandelen, obligaties en daarvan afgeleide producten onder druk van een negatieve beursstemming.] Ook elders in Europa kleurden de koersenborden rood. De beurs in Frankfurt duikelde 2%, Parijs zakte 1,5% weg en Londen verloor 1%. De Amerikaanse beurzen sloten dinsdag af met een licht verlies: DJIA 0,5% en de Nasdaq 0,32%. Ook woensdag kleurden de borden rood: de Hang Seng -0,38% op 25.249,78, de AEX -0,6% op 507,8, de DJIA -2,41% op 24.583,42 en de NASDAQ -4,63% op 6.789,15. Goud steeg licht maar de euro daalde tegenover de dollar naar 1,1398. Donderdagnacht daalde de Hang Seng weer 0,38% en de Nikkei zelfs 3,72%. De openingen vrijdagmorgen deden weinig goeds verwachten, maar in de middag trok de markt toch weer aan. Kennelijk namen handelaren niet het risico met baisse posities het weekend in te gaan.

In een column op DFT schrijft Didier Saint-Georges, Managing Director en lid van het Investeringscomité van de in Parijs gevestigde vermogensbeheerder Carmignac, onder meer over de huidige stand van zaken dat centrale bankiers het duidelijk genoeg hebben gemaakt: de wereldwijde liquiditeit zal de komende tijd blijven afnemen en volgend jaar zullen er onttrekkingen plaatsvinden. In 2018 zal deze afname aan liquiditeit vooral het effect van een aantal externe schokken in verschillende markten versterken. Het is nog allerminst zeker of dit protectionistische beleid van Trump op de lange termijn voordelig zal uitpakken voor de VS. Zo is de industrie in het land niet in staat om voldoende in te spelen op de afgenomen concurrentie die de handelsbarrières veroorzaken. Ook kan het zelfs zo zijn dat bepaalde landen juist profiteren van de selectiviteit van dit protectionisme en de toegang tot Amerikaanse consumenten krijgen die eerder onmogelijk was. De vertragende impact van de invoerrechten op de Chinese economische groei, hoe beperkt ook, is uiteindelijk onvermijdelijk. Op het moment profiteren traditionele veilige havens zoals Amerikaanse en Duitse staatsobligaties van de toenemende politieke onzekerheid in de wereld, maar het wereldwijde monetaire normalisatiebeleid zal naar verwachting voor een forse tegenbeweging zorgen. Op het moment lijken de obligatiemarkten hier echter nog aan te twijfelen. De Amerikaanse economie nadert inmiddels oververhitting en de inflatie in het land loopt op. In Duitsland verzwakt de economische groei, maar de nog altijd lage rente op staatsobligaties staat haaks op de geplande stopzetting van obligatie-inkopen door de ECB. De combinatie van vertraging in de economische cyclus en de aanhoudende deflatoire druk zou op middellange termijn een toegenomen risico-aversie kunnen veroorzaken. Mocht dit het geval zijn, kan dit vanaf 2019 het streven van de centrale banken naar een genormaliseerd beleid in de weg staan, zeer nadelig uitpakken voor de aandelenmarkten en de rente op staatsobligaties verder doen dalen. De nieuwe liquiditeitssituatie werkt grotere rendementsverschillen in de hand, zowel geografisch als sectoraal. Deze situatie op de markten zal geruime tijd aanhouden, waardoor beleggers zeer selectief moeten zijn. De tijd van passief beheer is voorbij.

Mario Draghi heeft, na de bestuursvergadering van de ECB, donderdagmiddag in zijn persconferentie verklaard dat de rente onveranderd blijft op het historische lage niveau van 0%. Ook de rente waartegen banken hun overtollige geld kunnen stallen bij de ECB bleef ongemoeid op -0,4%. De ECB verwacht ten minste tot en met de zomer van 2019 de rentetarieven te handhaven op de huidige niveaus. De euro daalde naar $1,137, hetgeen duidt op een lager vertrouwen in de munt. Dat zou het gevolg kunnen zijn van de voortzetting van het monetaire beleid van geen rente voor het lenen van geld bij de ECB, waardoor de waarde van de euro daalt met de inflatie van stel 1,5%. De beurzen in Amsterdam, Frankfurt en Parijs reageerden positief, hetgeen verklaarbaar is door de ruime liquiditeiten die de ECB niet gaat inperken in de komende 8 maanden. Of dat verstandig is betwijfel ik en hoe Klaas Knot daarover denkt ………….. weet U het? Draghi ziet dat de economische cijfers wat tegenvallen, maar de ECB ziet nog steeds een ‘breedgedragen groei van de economie van de eurozone’ Waarom de economie in de eurozone afzwakt? Een waaier aan oorzaken, zegt Draghi. Landspecifiek (bijv. de Duitse auto-industrie heeft het moeilijk), maar ook onzekerheid rond brexit, internationale handel en Italië. Draghi hamert erop dat landen een buffer moeten opbouwen voor als het tegenzit. ‘En zeker landen met een hoge schuld moeten zich aan de begrotingsregels houden.’ Het zijn Dragiaanse uitspraken, die we van hem kennen. Waarom de ECB het a-sociale monetaire beleid vooralsnog blijft voortzetten, wordt door Draghi niet gepreciseerd. Kennelijk om zijn eigen afgang te maskeren. Door dit beleid voort te zetten blijft hij maar kadootjes geven van gratis geld aan de financiële markten, aan beleggers en aan het overeind houden van zwakke Europese banken en financiële instellingen. Dit wel ten koste van een gezond monetair beleid en de rendementen van vermogen bij institutionele beleggers, waaronder pensioenfondsen, verzekeraars en niet te vergeten het spaargeld van burgers dat bij banken en financiële instellingen in de 19 eurolanden is ondergebracht. In feite betalen wij fors mee aan de gulle giften aan de machtige financiële wereld. Bij onze pensioenfondsen verwacht ik op korte termijn berichten over tegenvallende beleggingsresultaten in de afgelopen 2 maanden. En door dalende obligatie- en aandelenkoersen en het sentiment van de bearmarkt. Daarbij komt dat door de werking van financiële producten, die de effecten van dalende beurskoersen kunnen ondervangen, zal resulteren in een voortzetting van het dalende sentiment.

ING heeft een pakket slechte Turkse leningen met een waarde van omgerekend €81 mln met zwaar verlies doorverkocht voor een luttele €1,5 mln. Het pakket moeilijk inbare leningen ter waarde van 533 miljoen Turkse lira was begin dit jaar nog bijna €119 miljoen waard, voordat de Turkse nationale munt begon aan zijn duikvlucht. “Doordat er al eerder op is afgeschreven levert de verkoop van het pakket nu slechts een minimaal verlies op voor ING Turkije”, aldus de bank.

De hoera-stemming van Trump over America First is aan erosie onderhevig. De verkoop van nieuwbouwwoningen in de Verenigde Staten ging in september onverwachts stevig onderuit. De verkoop daalde op maandbasis met 5,5%, tot een tempo van 553.000 woningen gemeten op jaarbasis. In augustus ging de verkoop met een herziene 3 procent omlaag. Ook de handelsconflicten brengen schade toe aan de achterban van Trump die veel werken voor bedrijven waar de zwaarste klappen vallen door de handelstarieven die de VS en China elkaar opleggen, maar zeker ook voor de Amerikaanse consument, die door de invoerheffingen op Chinese producten, meer moet betalen voor de goedkope Chinese producten.

In de vorige editie van dit blog heb ik al gemeld dat Trump afgelopen weekend in Elko in Nevada uitspraken had gedaan over het beëindigen van het uit 1987 daterende Intermediate-Range Nuclear Forces (INF) verdrag. Op 7 december 1987 werd het verdrag getekend door de president van de Verenigde Staten Ronald Reagan en de Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie Michail Gorbatjov. Op 27 mei 1988 werd het verdrag geratificeerd door de senaat van de Verenigde Staten en op 1 juni van dat jaar werd het verdrag van kracht. Het verdrag verbiedt de partijen nucleaire en conventionele raketten en kruisraketten met een bereik van 500 tot 5500 kilometer over het vernietigen, het stoppen met de productie en het testen, die vanaf de grond kunnen worden gelanceerd. Die moesten op 1 juni 1991 vernietigd zijn. Op die datum waren er in totaal 2692 van zulke wapens vernietigd, 846 van de Verenigde Staten en 1846 van de Sovjet-Unie. Beide landen zijn in hetzelfde verdrag overeengekomen dat ze elkaars militaire installaties mogen inspecteren. De 87-jarige Gorbatsov reageerde onmiddellijk met de uitspraak dat ‘onder geen enkele omstandigheid oude ontwapeningsverdragen mogen worden opgezegd’. ‘Begrijpen ze in Washington echt niet waarnaar dit kan leiden’? De Russische onderminister van Buitenlandse Zaken, Sergej Rjabkov, noemde het een ‘een heel gevaarlijke stap’. Hij stelde voor dat de VN-Veiligheidsraad zich erover beraadt. Komt er een nieuwe Koude Oorlog aan, kopte het Parool maandagmiddag. De man achter de uitspraak van Trump is de Nationale Veiligheidsadviseur, John Bolton, die niets ziet in het INF-verdrag met de Russen en ook niet in het Strategic Arms Reduction Treaty (Start) verdrag uit 1982, dat gaat over het daadwerkelijk verminderen van het aantal strategische kernwapens tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. India, Pakistan, Iran, Noord-Korea en China, die zich niet hebben aangesloten bij de 2 verdragen gingen gewoon door met het ontwikkelen van kernraketten. De vraag is of het opnieuw spierballen dreigementen zijn van Trump en of Europa door de VS in de confrontatie wordt betrokken? Komende maand spreken Trump en Poetin elkaar in Parijs bij de herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog op 11 november, honderd jaar geleden.

Italië lijkt vast te houden aan zijn begrotingsplannen, waarbij het volgend jaar zal afstevenen op een tekort van 2,4% bbp. Dat meldden Italiaanse media maandagmiddag. Daarmee lijkt de populistische coalitie van het Zuid-Europese land doof voor de kritiek vanuit Brussel. Italië moest maandag voor 12.00 uur tekst en uitleg sturen over het beoogde tekort naar de Europese Commissie, die toezicht houdt op de huishoudboekjes van de eurolanden. Volgens de Italiaanse krant La Republica is het betreffende document, met daarin de weigering om de begroting aan te passen, om 11.55 uur werd verstuurd. De Europese Unie heeft Italië eerder laten weten dat het begrotingsplan voor 2019 ,,aanzienlijk afwijkt” van de geldende regels. Het begrotingstekort wordt groter in plaats van kleiner, zoals was afgesproken. Dat mag dan wel zo zijn, maar de Italianen blijven wel binnen de maximale norm voor een begrotingstekort van 3%. Er is wel een aanzienlijke staatsschuld van >130% bbp. Dat heeft deze rechtse regering niet veroorzaakt, dat is de erfenis van voorgaande Italiaanse regeringen, die decennia lang er een potje van hebben gemaakt, waarop Brussel nooit dwingend heeft ingegrepen. De desolate toestand, op financieel maar ook op sociaal terrein, is niet alleen de schuld van Rome, zeer zeker ook van Brussel, maar dat realiseert de EC zich niet. Die luisteren alleen naar de financiële markten en naar de belangen van andere, veelal rijke, EU-lidstaten. Als we kijken naar het beleid van de regeringsleiders van de afgelopen tien jaar, veelal van de rijke landen, dan worden vooral nationale belangen gediend en worden arme landen, als Griekenland en Italië, opgezadeld met de problemen, die andere landen buiten hun deur willen houden. Denk aan de immigranten en het bewaken van de Europese buitengrenzen. Rome reageerde naar de Europese Commissie dat de regering vasthoudt aan de begroting. Wel schrijft minister van Financiën Giovanni Tria dat Italië het begrotingstekort na 2019 niet verder op zal laten lopen dan de nu geplande 2,4%. Ook schrijft hij dat hij zich ervan bewust is dat de Italiaanse begroting niet in overeenstemming is met de EU-regels en dat hij ‘constructieve’ berichten van Brussel wil. „Het was een zware beslissing, maar wel nodig om ervoor te zorgen dat het bbp weer op het niveau van voor de crisis komt.” Tria schrijft daarnaast dat het structurele begrotingstekort in 2022 omlaag wil krijgen. De Europese Commissie is nu aan bod. Ik verwacht dat zij Italië de ruimte zullen geven orde op zaken te stellen. Ik denk dat beide partijen weg zullen kijken van de grote problemen in het Italiaanse bankwezen.

DFT schrijft over de controverse tussen de EU en Rome: Italië is Griekenland niet. De kans dat het met de Italianen net zo mis gaat als eerder met de Grieken is kleiner. Maar áls het fout loopt, zijn de gevolgen vele malen groter: „Er is niet zomaar een vangnet. Daar zijn ze veel te groot voor.” Het crisisgevoel is terug. Met de afronding van het noodprogramma voor Griekenland afgelopen zomer leek de eurocrisis achter ons te liggen. Maar dankzij de opstandige regering in Rome herleeft die weer. De regering van Lega en de Vijfsterrenbeweging weigert de begroting aan te passen om aan de Europese normen te voldoen. De outlook van S&P blijft ‘negatief’. Griekse toestanden hoeven we niet meteen te verwachten, zo schat Maartje Wijffelaars, econoom bij de Rabobank, in. „Griekenland had een begrotingstekort van 15%, dat is echt wel wat anders dan het Italiaanse tekort dat op 2,4% uitkomt”, zegt ze. „Huishoudens hebben heel weinig schuld. De economische groei is niet kredietgedreven. Italië is veel minder afhankelijk van buitenlandse financiering voor hun groei. Dan kun je makkelijker klappen opvangen dan destijds Griekenland, Spanje en Portugal.” Griekenland moest in 2010 worden gered omdat Duitse en Franse banken een groot deel van de Griekse staatsschuld hadden gefinancierd. Die banken mochten niet in de problemen komen, midden in de kredietcrisis. Italië financiert de extreem hoge staatsschuld van 130% voor een belangrijk deel in eigen land. Ongeveer twee derde van de staatsobligaties is in binnenlandse handen. Dat zijn Italiaanse banken, maar ook de Italiaanse centrale bank, die staatspapier heeft opgekocht in het kader van het stimuleringsprogramma van de Europese Centrale Bank. Tot zover het goede nieuws. Met de financiering door eigen banken kan de Italiaanse regering het lang uitzingen. Maar áls het misgaat, gaat het goed mis. De innige verstrengeling van de Staat en banken maakt beiden kwetsbaar. Wijffelaars: „Op de bankbalansen zijn die Italiaanse staatsobligaties ongeveer 15% van de totale bezittingen. Dat komt op zich wel vaker voor in andere landen. Maar het is ook drie keer zoveel als het kernkapitaal van die banken, dat is extreem.” Rome rekent er nu juist op dat de economische groei aantrekt door de extra overheidsuitgaven van €37 mrd. Oud-eurogroepvoorzitter Jeroen Dijsselbloem noemt dat ’volstrekt onrealistisch’. Als Italië dit plan doorzet, zal het tegenvallers regenen. En stapje voor stapje komt er dan wel degelijk een doemscenario naderbij. [dat kan hij wel zeggen, maar hebben de Italianen een andere weg als ze nu eerst de erfenis van voorgaande regeringen, die wel door Brussel werden gesteund, de Italianen leven op de pof van de rijkere EU-landen en hebben grote sociale problemen, willen aanpakken] „Als het misgaat met Italië heb je daar niet zomaar een vangnet voor beschikbaar. Daar zijn ze veel te groot voor”, zegt UBS-econoom Felix Hüfner. Sinds de eurocrisis is er wel een noodfonds opgetuigd waar landen aan kunnen kloppen, het ESM. „Maar zo’n lening komt met strenge condities, bijvoorbeeld de verplichting om te hervormen. Het is maar de vraag of Italië die zou accepteren.” Op dit moment staat het Italiaanse lidmaatschap van de eurozone niet ter discussie. Maar in een verhardende politieke strijd met Brussel kan Rome veel geloofwaardiger met een exit dreigen dan Athene eerst. „De negatieve gevolgen van een exit van Italië voor de eurozone zouden veel groter zijn dan bij een Grexit”, aldus Wijffelaars. Een redding van Italië zou veel duurder uitpakken dan de Griekse reddingsoperatie. „Dat zou weer koren op de molen zijn voor het anti-Europees sentiment in de noordelijke landen. Dat wil Brussel vermijden”, zegt Hüfner. Het lijkt er daarom op dat de ruziënde partijen er toch samen uit moeten komen. Maar er is aan Italiaanse zijde veel onzekerheid, ziet Hüfner. „De vraag is of de Italiaanse regering alsnog wil veranderen. Voor het einde van het jaar moet de definitieve begroting zijn ingediend. Maar tot die tijd kan het nog alle kanten op.” Met de oplopende spanning rond Italië komt er weer een crisisspook om de hoek kijken. Er is opnieuw een kapitaalvlucht vanuit Italië naar sterkere landen, zoals Nederland, Duitsland en Luxemburg, op gang. Inmiddels staat er op de balans van de Italiaanse centrale bank een tekort van bijna €500 mrd. „Een dreigende financiële ramp”, zeggen Jaap Koelewijn, hoogleraar Corporate Finance aan Nyenrode Business Universiteit, en George Möller, voormalig bestuurder van Euronext en Robeco. Koelewijn: “Dit kan de euro in gevaar brengen. Als we nu ingrijpen, kunnen we nog proberen de landing zo zacht mogelijk te maken.” Het tekort waar het om gaat, is de Target2-balans. Target is een systeem om betalingen van Europese banken met elkaar te verrekenen. Als BNP Paribas bijvoorbeeld geld overmaakt naar ING, loopt dat via Target. Om dat soepel te laten verlopen, garanderen de nationale centrale banken de betaling aan de commerciële banken. Het geld voor ING wordt bijgeschreven door de Nederlandse centrale bank, tegelijkertijd heeft DNB daarmee een vordering op de Franse centrale bank. Het probleem is dat centrale banken die tegoeden niet met elkaar verrekenen. De Italiaanse centrale bank is de andere centrale banken dus nog €500 miljard schuldig. Dat bedrag staat los van de Italiaanse staatsschuld. De Nederlandsche Bank heeft een overschot van circa €128 mrd op de Target2-balans. Het Italiaanse tekort wordt een probleem als het land de eurozone verlaat, dan moet die Target-rekening betaald worden. Maar ook zonder Italiaans vertrek vrezen Koelewijn en Möller dat de tekorten zo groot worden dat ze de balans van een centrale bank gaan domineren. Möller: „Die bedragen overschrijden vele malen het kapitaal dat centrale banken hebben. Het is als een kroegbaas die al het verkochte bier op de rekening zet, maar die rekening vervolgens nooit betaald krijgt. Dat loopt op enig moment fout af.

Het besluit van de EC straalt geen wijsheid uit. Eerder werd Frankrijk en andere landen wel met zachte hand behandeld. Er wordt overheengegaan dat Italië zit opgescheept met enorme hoeveelheden immigranten die vanaf de Middellandse Zee daar de eerste stap op het grondgebied van de Europese Unie zetten. „Met veel spijt sta ik voor u. Voor eerst moeten we een land vragen opnieuw zijn huiswerk te doen. We zien geen alternatieven”, aldus Eurocommissartis Dombrovskis dinsdagmiddag op een persconferentie in Straatsburg. [waarom met veel spijt] Italië krijgt drie weken. Een brief van de Italiaanse regering was volstrekt onvoldoende maakte hij duidelijk. „Het was niet overtuigend. Dit gaat in tegen de afspraken. Het gaat om vertrouwen.” Dombrovskis wees erop dat de Italiaanse staatsschuld torenhoog is: vorig jaar 131,2%, op Griekenland na het hoogste percentage in de hele eurozone. De eerste conceptbegroting van de eurosceptische coalitieregering van Lega en de M5S (Vijfsterrenbeweging), extreem links en extreem rechts, werd begin vorige week in Brussel ingeleverd. Toen was al duidelijk dat de cijfers te veel afweken van de Europese regels. Het begrotingstekort loopt volgend jaar op naar 2,4% bbp terwijl 0,8% de Europese regel is. Rome wil €37 mrd meer uitgeven. EU-commissaris Pierre Moscovici (economische en financiële zaken) zei dat de commissie Italië de laatste jaren optimale financiële flexibiliteit heeft toegestaan om te kunnen reageren op aardbevingen, migrantenstromen en terreurdreiging. Hij pleitte opnieuw voor een constructieve dialoog met Rome. De Italiaanse premier Giuseppe Conte liet eerder op de dag aan persbureau Bloomberg weten dat Italië geen plan B heeft voor zijn begroting. Hij gaf aan uit te kijken naar gesprekken met commissieleden waarin hij de Italiaanse plannen kan toelichten. Volgens Conte richt zijn regering zich op economische groei. „Dat is de beste manier om uit een schuldenval te komen”, zegt hij. Hij denkt dat oplopende rente op Italiaanse staatsleningen deels is veroorzaakt door de verwachting dat Italië de eurozone verlaat. Daar is echter geen sprake van, verzekert hij. Conte was deze week even in Moskou om met Poetin te overleggen over nauwere economische banden, daardoor kon Conte niet direct reageren op uitspraken van Jucker, als hij daar al zin in had. Wordt vervolgd.

Dit is een negatief bericht voor de financiële wereld. Het aantal vermogensbeheerders zal snel afnemen. Hun financiële situatie verslechtert in hoog tempo, de beheerders van particulier vermogen stonden er sinds de start van de kredietcrisis in 2007 niet zo slecht voor als nu. Consultant PwC voorspelt daarbij na onderzoek dat eenvijfde van de vierhonderd grote wereldwijd opererende vermogensbeheerders het financieel in 2025 niet kan redden. Hun inkomsten lopen terug, de winsten staan onder druk. Volgens PwC zullen de vergoedingen, die vermogensbeheerders innen, met een vijfde dalen. Die druk wordt vooral veroorzaakt door het grote aanbod van veel goedkopere indexvolgers, die eveneens gebruikt worden door vermogensbeheerders. Grote partijen als Janus Henderson, Invesco, Standard Life en Franklink Templeton hebben dit jaar al 30% waarde verloren op de beurs, hoewel aandelenmarkten naar topniveaus zijn gegaan. Eerder waarschuwde zakenbank Wells Fargo al voor het negatieve sentiment onder grote beleggers over vermogensbeheerders. De houding van investeerders tegenover de vermogensbeheerders is in jaren niet zo slecht geweest, aldus Wells Fargo. Over de eerste zeven maanden van het jaar is de netto-instroom met 45% teruggevallen, afgezet tegen dezelfde maanden vorig jaar.

© 2018 hannesdewitte@02051935.nl

Slotstand indices d.d. 26 oktober 2018; week 43: AEX 507,52; Bel20 3373,51; CAC40 4967,37; DAX30 11.200,62; FTSE 100 6.939,56; SMI 8665,8; RTS (Rusland) 1098,31; DJIA 24.688,31; NY-Nasdaq 100 6.852,4; Nikkei 21.148,6; Hang Seng 24.717,63; All Ords 5759,60; SSEC 2.598,85; €/$1,142446; BTC/USD $6540,6; 1 troy ounce goud $1232,8; dat is €34.732,53 per kilo; 3 maands Euribor -0,317% (1 weeks -0,376%, 1 mnds -0,369%), 10 jarig Nederlandse Staat 0,488%; 10 jaar VS 3,0798%; 10 jaar Belgische Staat 0,77%, 10 jaar Duitse Staat 0,35%, 10 jaar CHF (Zwitserse franken) 0,03%, 10 jaar Japan 0,1098%; 10 jaar Italië 3,445%. Een liter diesel hier aan de pomp €1,369.

Dit bericht is geplaatst in Financieel/economisch. Bookmark de permalink.