UPDATE 12052018/426 Trump loog de afgelopen 12 maanden, als de 45e President van de VS, 3000 keer zegt voormalig FBI-directeur James Comey

Ik weet niet welke waarde ik moet hechten aan onderstaand bericht. De ECB meldt dat vier grote Griekse banken een stresstest hebben doorstaan. Volgens de ECB zijn de kapitaalbuffers van de vier grote banken in Griekenland redelijk op orde. Het gaat om de Alpha Bank, Eurobank, NBG en Piraeus Bank. De laatste laat wel weten dat ze nog wel wat huiswerk te doen hebben. Piraeus wil de kapitaalbuffers nog iets steviger maken dan de eisen die de ECB hanteert. Deze bank is van de vier banken er het slechtst aan toe. Topman Megalou zegt in een reactie op de stresstest dat hij maatregelen wil nemen om de financiële stabiliteit van zijn bank te verbeteren. De doelstelling van de ECB is om bij een stresstest te onderzoeken of banken gezond genoeg zijn om overeind te blijven als het financieel-economisch klimaat ernstig verslechtert. Die normen zijn wel subjectief en zijn ze voor banken uit de eurozone identiek? Er zijn geen grote problemen naar voren gekomen. Nieuwe kapitaalinjecties zijn waarschijnlijk niet nodig. In het slechtste economische scenario dat is onderzocht raken de vier Griekse banken in 2020 in totaal €15,5 mrd kwijt. De ECB voerde de stresstest uit om te kijken hoe de banken ervoor staan, in aanloop naar het einde van de derde Europese noodhulplening voor Griekenland. In totaal heeft Brussel/de Eurogroep (toendertijd geleid door onze landgenoot Jeroen Dijsselbloem) €272,7 mrd aan de Grieken geleend. Het IMF droeg daar €31,1 mrd aan bij. De rest komt van eurolanden, het Europees Financieel Stabiliteitsfonds (ESFS) en het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM). Het laatste ESM-programma loopt tot 20 augustus. In de zomer wordt de balans opgemaakt en bekeken of Griekenland financieel weer op eigen benen kan staan of dat er opnieuw een nieuwe lening nodig is. En hoe hoog is de prijs die Eurogroep wil betalen om de Grieken binnenboord te houden? Zijn ze wel in staat om de gekregen schulden ooit terug te betalen? De vraag is wat de financiële positie is van de ECB in relatie tot de Grieken? Hoeveel hebben zij in de Griekse banken gestopt om ze overeind te houden. Het bericht van de ECB kan tot doel hebben om de financiële markten gunstig te stemmen om weer zaken te gaan doen met de Grieken, zonder steun van de ECB en het ESM. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en Brussel willen dat Griekenland voor de zomer 88 hervormingen heeft doorgevoerd, waaronder aanpassingen aan het belastingsysteem en privatiseringen. Alleen dan willen zij met Athene afspraken maken over vermindering van het financieel toezicht en een mogelijke verlichting van de schuldenlast. ESM-topman Klaus Regling zei deze maand dat de Grieken al een aantal maatregelen hadden genomen, maar dat er nog paar moeilijke stappen in het verschiet liggen. Het NRC schreef deze week over een uitspraak van de ECB dat ‘de toename van protectionisme in de internationale handel de wereldeconomie ondermijnt’. De Verenigde Staten krijgen daarbij de hardste klappen te verwerken. Protectionistische maatregelen zoals de staalheffingen die de VS onlangs in het leven riep, baren de ECB zorgen. De economie in de eurozone koelt af nadat in 2017 de snelste groei in een decennium werd behaald. De gevolgen van de nu afgekondigde maatregelen zijn nog beperkt, maar als protectionisme escaleert in een handelsoorlog „zijn er duidelijk negatieve gevolgen”, stelt de ECB. Zelfs de dreiging van een handelsoorlog tussen de VS en China kan het vertrouwen beschadigen en zorgen voor een lagere consumptie en lagere investeringen. Maar ook de herinvoering van financiële en economische sancties aan Iran, als gevolg van het de uittreding van de VS uit de Iran-deal van 2015, kan ongewenste ontwikkelingen veroorzaken voor een toenemende druk van een handelsoorlog. Zo stegen de koersen van de oliebedrijven en steeg de olieprijs extreem. De DJIA steeg 9 mei naar 24.542,54 op de verwachting van een aantrekkende inflatie en als gevolg daarvan een stijgende rente. Een euro noteerde op Hemelvaartdag $1,189351. De VS legt namelijk niet alleen sancties op aan Iran, maar indirect ook aan de partners van de Iran-deal: Duitsland, Frankrijk, de EU, Groot-Brittannië, China en Rusland. Er spelen grote belangen een rol. Niet dat Trump wordt gesteund door Saoedi-Arabië en Israël, maar Trump heeft aangekondigd dat alle partners van deze ‘deal’ hun commerciële belangen die grote ondernemingen, ook financiële instellingen, hebben opgebouwd met en in Iran moeten zo snel mogelijk worden beëindigd. Dat zal grote schade toebrengen aan Duitse en Franse ondernemingen, maar ook aan Nederlandse bedrijven. Trump tracht met de aangekondigde uittreding uit de Iran-deal niet alleen politiek-religieuze in het Midden-Oosten te dienen, door steun aan Israël en Saoudi-Arabië te steunen, maar tegelijkertijd een forse klap toe te dienen aan Europese landen en bedrijven. Net nu de ECB voorzichtig nadenkt over een hogere rente, lijkt de economische groei te gaan vertragen. De risico’s zijn sowieso groot. In deze oververhitte tijden, waarin je amper een loodgieter kunt vinden en waarin de huizenprijzen door elk denkbaar plafond lijken te breken, is het nog niet echt voorstelbaar. En toch: er zijn wat tekenen dat de economische hausse over zijn hoogtepunt heen is. Voorzichtige tekenen, dat wel. Vertrouwenscijfers duiden erop dat de economische groei in de eurozone kan gaan afzwakken. De PMI, een gezaghebbende index gebaseerd op een enquête onder inkoopmanagers in de industrie, is voor het eurogebied gedaald van 60,6 punten in december naar 56 in april. Alles boven de 50 wijst op economische groei, maar de daling van de PMI suggereert wel een groeivertraging. De Nederlandse PMI staat nog hoog (61,5) maar hoe lang nog is de vraag. In Duitsland, economische partner nummer één, verslechtert het sentiment. De Duitse ZEW-index, een saldo van positieve en negatieve verwachtingen van financieel analisten, kelderde deze maand van 5,1 naar minus 8,2. Het is de laagste stand sinds eind 2012. Het ZEW, een onderzoeksinstituut in Mannheim, spreekt van een „mogelijk keerpunt in de conjunctuur”. Zijn we voorbij die piek? Het economische bureau van ING noemt het „onwaarschijnlijk” dat de „glorieuze” groeicijfers van 2017 zullen worden herhaald in 2018. 2017 was het jaar van de euroboom, waarin prognoses én cijfers voor het eurogebied keer op keer naar boven werden bijgesteld. Uiteindelijk noteerde de eurozone een jaargroei van 2,3%, evenveel als de VS. Dat is overigens een gemiddelde. Nederland groeide met 3,1%, Italië met slechts de helft daarvan. Met haar lage rentebeleid heeft de ECB de voorbije jaren een zet gegeven aan de economie. De leenkosten voor bedrijven, banken en burgers zijn spectaculair gedaald. Denk aan de ultralage hypotheekrente, deels een uitvloeisel van het drukken van de kapitaalmarktrente door de ECB. Sinds maart 2015 heeft de centrale bank €1.945 mrd aan staatsleningen opgekocht. De rente op Nederlandse staatsschuld is negatief, tot een looptijd van 5,5 jaar. Nu hangt voor het eerst in jaren weer het woord ‘renteverhoging’ in de lucht. Veel financieel analisten verwachten dat de grootschalige opkoop door de ECB van staats- en bedrijfsschuld (nu nog maandelijks €30 mrd) door de ECB eind dit jaar of begin volgend jaar afloopt. Medio 2019 kan de ECB dan de depositorente voor banken (nu: minus 0,4%) weer verhogen. Maar zo’n renteverhoging zal moeilijk te verkopen zijn als het economische plaatje er tegen die tijd minder fraai uitziet. Bijvoorbeeld als er écht een handelsoorlog uitbreekt. De eurozone is relatief afhankelijk van de export en daardoor extra kwetsbaar in zo’n scenario. Of als er een nieuwe crisis ontstaat in de eurozone zelf. Denk aan Italië, waar het bbp al sinds het jaar 2000 amper is gestegen, waar de staatsschuld 131% bbp is (waat 60% de norm is) en waar populisten de verkiezingen hebben gewonnen. Die risico’s maken de timing van een renteverhoging er voor de ECB niet makkelijker op. Het Nederlandse ECB-bestuurslid Klaas Knot, de president van De Nederlandsche Bank, riep zijn collega’s in Frankfurt onlangs op „niet langer te wachten” met normalisering van het monetaire beleid. Want er komt onvermijdelijk weer een keer een recessie – en dan kan de ECB maar beter de ruimte hebben om te reageren. Tegelijkertijd kan een te snelle renteverhoging ongelukken veroorzaken. Het wordt de komende tijd veel wikken en wegen, daar in de ECB-toren in Frankfurt. De vraag is terecht of Draghi niet veel te lang gewacht heeft met het normaliseren van zijn monetair beleid? Hij dacht voor de meute uit te lopen met het ruime liquiditeitsbeleid, met als gevolg extreem – te – lage rentetarieven, maar nu dringt het beeld zich op dat Draghi zich in de achterhoede bevindt en afhankelijk is van externe ontwikkelingen als vertragende economische groei.

Warren Buffett en Bill Gates zijn er zeker van: de ineenstorting van het financiële stelsel is onvermijdelijk, waar niet alleen de aandelenmarkten zullen crashen, maar ook de vastgoed en andere vermogenstitels zullen instorten. Dat is de reden dat de beide ‘mega’ beleggers veel beleggingen van de hand hebben gedaan en de opbrengsten cash aanhouden. Günter Hannich waarschuwt ervoor. Wir befinden uns im letzten Stadium einer gigantischen ‘Alles-Blase’. Und diese steht jetzt kurz davor zu explodieren. Das bestätigte auch Bill Gates vor wenigen Tagen als er in einem Live-Interview von einem Zuschauer gefragt wurde, ob er damit rechne, dass es 10 Jahre nach der letzten Finanzkrise erneut zu einer solchen kommen würde. Bill Gates antwortete darauf, er sei sich sicher, dass es bald sogar zu einer Finanzkrise noch größeren Ausmaßes kommen würde. Und das der Ausbruch dieser Krise jetzt unmittelbar bevorsteht, zeigt uns das Verhalten von Bill Gates bestem Freund Warren Buffett. Wozu Warren Buffett das Bargeld braucht, ist leicht nachvollziehbar… für eine kurz bevorstehende Finanzkrise. Denn wenn die Aktienkurse fallen, braucht Warren Buffet viel Bargeld, um zu Niedrigstpreisen Aktien einzukaufen. Ein mehr als eindeutiges Zeichen, dasz auch Warren Buffett fest damit rechnet, dass die „Alles-Blase“ in Kürze platzen wird. Erfahren Sie jetzt alle unwiderlegbaren Fakten und weshalb dieses Schicksal jetzt für Sie unausweichlich ist.

De Amerikaanse president Donald Trump heeft zijn Franse collega Emmanuel Macron telefonisch laten weten dat de Verenigde Staten het nucleaire akkoord met Iran uit 2015 opzeggen enkele uren voordat hij dat op een persconferentie bekendmaakte. Dat de VS zich niet langer gehouden voelen aan de deal, en Iran weer sancties kunnen gaan opleggen, werd al verwacht. Trump zei in het verleden bij herhaling dat hij de overeenkomst, die door zijn voorganger Barack Obama en vijf andere wereldmachten met Iran werd gesloten, een onding te vinden. Iran beloofde destijds zijn kernprogramma tot een minimum te beperken in ruil voor opheffing van de internationale sancties, waardoor de economie weer zou opbloeien. Hoewel Duitsland, Frankrijk en de EU, in navolging van het internationale atoomwaakhond IAEA, menen dat Teheran zich aan de beloftes heeft gehouden en alleen nog uranium verrijkt om aan de energiebehoefte te voldoen of voor medische doeleinden, twijfelt Trump daaraan. Vorige week maakte de Israëlische premier Benjamin Netanyahu met tromgeroffel bekend dat zijn inlichtingendienst bewijzen heeft gevonden dat Iran heeft gelogen en op een andere plek is doorgegaan met het ontwikkelen van kernwapens. Donald Trump stelt dat „Iran nooit nucleaire wapens moet krijgen.” De Verenigde Staten gaan ook op het hoogste niveau economische maatregelen nemen tegen Iran. Ook landen die Iran helpen, zullen worden aangepakt, aldus de Amerikaanse president. Trump zei in het verleden bij herhaling dat hij de overeenkomst die door zijn voorganger Barack Obama en vijf andere wereldmachten in 2015 met Iran werd gesloten een onding te vinden. Nu is het zover: Donald Trump heeft op 8 mei 2018 een streep gezet door de nucleaire deal tussen de Verenigde Staten en Iran. Hij raakt daarmee ook de Nederlandse economie. De handel tussen ons land en de islamitische republiek was na 2015 juist een beetje opgekrabbeld. Het afgelopen jaar verkochten Nederlandse bedrijven voor iets meer dan €1 miljard aan goederen aan Iran, vooral machines en brandstoffen. In hetzelfde jaar verdienden de Iraniërs €600 miljoen aan ons, vooral door de handel in olie, blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Die cijfers zitten fors in de lift sinds 2015. Halverwege dat jaar sloten Europa en de Verenigde Staten een historische deal met Iran: in ruil voor controle op een mogelijk Iraans kernwapenprogramma kwam er een eind aan een jarenlange handelsboycot tegen het land. Voor westerse bedrijven ging er een markt open van 80 miljoen consumenten, voor het grootste deel jonger dan 40 jaar. Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de EU zitten in een lastig parket. Op papier is Trump een ‘bevriend staatshoofd’ maar in werkelijkheid voelt dat heel anders aan. Op de wijze waarop Trump Macron en Merkel op het Witte Huis heeft ontvangen schoffeerde hij zijn Europese ‘vrienden’. Vooral Merkel moest het ontgelden. Hij misbruikt Macron daarvoor, althans Macron laat zich daarvoor gebruiken. Hij noemt Macron zijn vriend, om daarmee Merkel te kunnen vernederen. Maar Trump kent geen vriendschap. Zelfs niet Israel en de bewoners van het Huis van Saoed. Als je Trump iets duidelijk wil maken of iets wil bereiken dan moet het Westen zeker niet kiezen voor de milde benadering. De enige kans op succes is ‘de harde aanpak’ waar hij respect voor moet opbrengen, zoals voor Kim Jongun. Ik verwacht dat Trump zal trachten bij de ontmoeting met de Noord-Koreaanse leider op 12 juni aanstaande in Singapore samen door een deur te gaan ondanks de confrontatie van een Azaiatische hardliner met een verlanglijstje met een Amerikaanse straatvechter. Het is de vraag wat Trump gaat eisen en wat hij Noord-Korea te bieden heeht. Ik hoor de Nederlandse regering zeggen dat ze nu de diplomatie in stelling moeten gaan brengen. Nutteloos: de Amerikaanse president luistert niet naar diplomaten. Hij gebruikt de wetten van de straat en bestuurt de VS en communiceert met de wereld via tweeds. Ik vrees dat hij met zijn aanpak van de importheffingen en de financieel/economische sancties aan Iran Europa en Europese bedrijven (zeker Duitse en Franse) grote financieel/economische schade wil toebrengen en daarmee aan Europa duidelijk wil maken dat de EU Amerikaanse importgoederen lagere heffingen moet toestaan. America First!! Komende maandag komen de Europese landen bijeen hoe ze zullen reageren op de opgeblazen Iran-deal. Op voorhand is al duidelijk geworden dat de Duitse regering de bedrijven die schade gaan oplopen doordat Trump heeft aangekondigd dat ook niet-Amerikaanse banken en bedrijven die werkzaam zijn in Iran, getroffen zullen worden door financieel/economische sancties, niet op schadevergoeding van de Duitse regering hoeven te rekenen. Volgens minister Altmaier van Economische Zaken zijn daar geen juridische mogelijkheden voor. President Trump maakte bekend dat hij de eerder opgelegde economische sancties tegen het land opnieuw instelt. Ook Europese bedrijven moeten zich daaraan houden, zo dreigde hij. Moet ik dat zien als een greep naar de macht over Europa en de politiek/economische en financiële belangen. Het neigt naar een dictatoriale vorm van regeren. Het leidde met name tot onrust in Duitsland, dat veel meer exporteert naar Iran dan bijvoorbeeld de Fransen en de Britten. Er zijn naar schatting 10.000 Duitse bedrijven die zakendoen met Iran, waarvan er 120 daadwerkelijk in dat land werkzaam zijn met eigen personeel. Volgens minister Altmaier biedt de regering die bedrijven juridische adviezen, maar is het niet mogelijk om financiële steun te bieden. De Duitse minister van Economische Zaken zei over de handelsbetrekkingen met de Verenigde Staten dat hij “escalatie-spiraal” wil voorkomen. Ook bondskanselier Merkel liet zich in die bewoordingen uit. Het besluit van Trump is geen reden om de Europese relatie met de VS in twijfel te trekken, zei ze. Dat roept het beeld op alsof ze zich opstelt als de slippendrager van Trump. Merkel sprak opnieuw haar afkeer uit over de Amerikaanse terugtrekking uit het akkoord. “Ik vind het niet goed om eenzijdig een overeenkomst op te zeggen die in de VN-Veiligheidsraad is goedgekeurd. Dat vermindert het vertrouwen in de internationale orde.” De Fransen daarentegen nemen afstand van de dwingende regels van Trump. De Franse minister Le Maire van Financiën zei op de Franse radio dat Europese bedrijven zich niet onderdanig moeten opstellen tegenover de VS. Hij wil dat bedrijven de mogelijkheid houden om handel te blijven drijven in Iran. “We moeten niet accepteren dat de Verenigde Staten optreden als de economische politieman van de wereld.” De Europese leiders moeten afstand nemen van het beleid van Trump om uit de Iran-deal te stappen. Op de achtergrond speelt mee dat de VS een positie heeft gekozen in de strijd in het Midden-Oosten tussen de Sjiieten (Iran, Azerbeidzjan, Bahrein en Irak, verder hebben de Sjiieten een substantiële minderheid in Pakistan, India, Libanon, Jemen, Syrië en Afghanistan) en de Soennieten, de veruit grootste aanhang wereldwijd onder de Islamieten onder leiding van Saudi-Arabië. Vader en zoon Bush voerden beiden een Golfoorlog De Eerste Golfoorlog begon op 16 januari 1991, met bombardementen op Iraakse stellingen en Bagdad. De vijand werd niet verslagen. Op 24 februari volgde de landoorlog. In de woestijn was maanden tevoren onder Amerikaanse leiding door de coalitie tegen Saddam een legermacht van meer dan een half miljoen man opgebouwd. Behalve de meer dan 400.000 Amerikanen, maakten daarvan 45.000 Saoedische, 30.000 Egyptische en 17.000 Syrische soldaten deel uit. De Tweede Golfoorlog begon op 20 maart 2003 met een Coalition of the Willing van VS (250.000 troepen), het Verenigd Koninkrijk (45.000), Australië (2000), en Polen (194). Later voegde zich daar 20 landen bij waarvan de belangrijkste waren: Zuid-Korea, Italië, Oekraïne, Nederland en Spanje. In de beide Golfoorlogen werd strijd gevoerd, onder leiding van de VS, tegen de Iraakse soennitische president, Saddam Hoessein. Terugkijkend naar die ontwikkelingen in het Midden-Oosten zien we dat de pionnen zijn verschoven. Soms voor de Sjiieten, soms ertegen. Dit keer heeft Trump de Joden en de Saoudi’s aan zijn zijde tegen Iran. Qatar lijkt niet mee te willen doen met het politiek isoleren van Iran. De emir van Qatar, Tamim bin-Hamad al Thani, noemde Iran onlangs ‘een regionale en islamitische macht die niet genegeerd kan worden’. Een volgende oorlog wordt niet uitgesloten. Nu waren de relaties tussen het sjiitische Iran en de soennitische Arabische wereld toch al behoorlijk koel, maar het bezoek een jaar geleden van de Amerikaanse president Trump aan Saudi-Arabië heeft extra olie op het vuur van de vijandelijkheid gegooid. Tijdens de top voor moslimleiders daar wees Trump Iran aan als grote zondebok en noemde het land de belangrijkste sponsor van het terrorisme in het Midden-Oosten. Vermoedelijk niet toevallig verbraken daarna zes Arabische landen hun betrekkingen met Qatar. Dit oliestaatje zou volgens hen te nauwe banden hebben met terroristische organisaties als IS (vroegere elitekorps van Irak) en Al-Qaida. Beiden zijn soennitische groeperingen. Iran, Hezbollah, de presidenten van Irak en Syrië zijn echter sjiieten.

Voormalig FBI-directeur James Comey vergelijkt de werkwijze van de Amerikaanse president Donald Trump in zijn nieuwe boek “Loyaliteit, Waarheid, Leugens en Leiderschap” met die van een maffiabaas. Comey omschrijft de president in Nieuwsuur als onethisch en niet-gebonden aan waarheid en institutionele waarden. In de afgelopen 12 maanden zou Trump zeker wel 3000 leugens hebben gesproken dan wel hebben getweet. De FBI-directeur werd in mei vorig jaar door Trump ontslagen. Volgens Comey was dat omdat hij niet zou willen stoppen met een onderzoek naar Trumps veiligheidsadviseur Michael Flynn. De Amerikaanse president noemde dat onzin en zei dat Comey loog. Het ontslag leidde tot het instellen van speciaal onderzoeker Robert Mueller, die de inmenging van Rusland in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016 onderzoekt. De vraag is hoe lang en hoe diep Müller nog mag onderzoeken van Trump. Comey vertelt in zijn boek hoe de president tijdens een diner loyaliteit van hem eiste. De ontmoetingen deden hem denken aan zijn eerdere carrière als aanklager tegen de maffia, zei hij tegen The Washington Post. ”De baas heeft de complete controle. De eed van trouw. Het wij-tegen-zij-wereldbeeld. Het liegen over alle zaken, groot en klein, als gevolg van een loyaliteitscode die de organisatie boven alle moraal en waarheid stelt”, aldus de voormalig FBI-directeur. Trump had Comey ook gevraagd onderzoek te doen naar de ‘plasseks-tape’ waarbij Trump betrokken zou zijn. Trump wilde dit onderzoek om zijn vrouw Melania gerust te stellen dat dat verhaal niet echt waar was. Volgens Comey zei Trump dat het hem stoorde als zijn vrouw dacht dat zelfs maar “1 procent” van het verhaal waar zou zijn. “Hij ging maar door met vertellen waarom het verhaal niet waar was en vroeg mij vervolgens er onderzoek naar te doen”, aldus Comey. “Daarop heb ik gezegd dat het aan hem was.” Comey zou zijn ontslag hebben vernomen via televisieschermen die achter hem stonden toen hij bezig was met een toespraak. Pas daarna hoorde hij officieel dat hij moest vertrekken.

Ik moet denken aan een voorval van een ontwikkeling, die dit jaar precies 80 jaar geleden plaatsvond en laat zien hoe onbetrouwbaar politieke leiders zijn en gebrek aan realiteitszin hebben. Ik duid op de Anschluss van Oostenrijk bij het Groot Duitse Nazi-Rijk, toen Adolf Hitler op 13 maart 1938 Wenen was binnengereden en het Oostenrijkse volk mededeelde dat het land was geannexeerd. Frankrijk en Engeland hadden twijfels over de goede bedoelingen van Hitler, met name over de toekomst van Tsjecho-Slowakije. Europa stuurde zijn twee belangrijkste politieke leiders, de Fransman Daladier en de Engelse premier Chamberlaine naar München voor overleg met Hitler en de Italiaanse fascistische staatsman Galeazzo Ciano, graaf van Cortellazzo, schoonzoon van Benito Mussolini. Op 30 september werd het Verdrag van München gesloten, een overeenkomst tussen Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Nazi-Duitsland en Italië over de toekomst van Tjecho-Slowakije, het land zelf was daar niet bij aanwezig. Met het verdrag werd de agressieve annexatie door Adolf Hitler van het Tsjechische Sudetenland door de grote mogendheden geaccepteerd. Het verdrag moest de vrede in Europa garanderen en werd door premier Neville Chamberlaine van het Verenigd Koninkrijk aangeduid met Peace for our time. Chamberlain verwachtte dat met Sudetenland de annexatiehonger van Hitler gestild zou zijn. Nog geen jaar later, op 1 september 1939, viel het Duitse leger Polen binnen, waarmee de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Ik vertrouw Trump en het beleid dat hij voert voor geen dubbeltje, misschien is passender ‘voor geen dollar’, in ieder geval niet op een softe manier van benaderen. Ook al is de VS een bevriende partner. Als de vos de passie preekt: boer pas op je kippen.

De nieuwe ’spaartaks’ is nog maar net ingevoerd en hij ligt al onder vuur. De Bond voor Belastingbetalers gaat een collectieve rechtszaak tegen de vermogensbelasting aanspannen. Sinds de aangifte over 2017, die de meesten van ons in de afgelopen twee maanden hebben ingestuurd naar de Belastingdienst, wordt de belasting over vermogen (box 3) anders berekend. Hoe meer vermogen je hebt, hoe meer rendement de fiscus denkt dat je maakt en hoe meer belasting je betaalt. Maar volgens Jurgen de Vries van de bond is de nieuwe heffing nog altijd te hoog, ervan uitgaande dat de ficus is afgestapt van een fictief rendement van 4%. Tot en met 2016 hief de fiscus 30% belasting over een fictief rendement van 4%. Dat komt neer op 1,2% heffing. Vanaf 2017 is het belastingtarief 30% gebleven, maar wordt het rendement anders berekend. De fiscus gaat uit van een vaste verdeling tussen sparen en beleggen. Of en hoeveel je in werkelijkheid belegt of spaart, maakt voor de fiscus geen verschil. De vaste verdeling wordt altijd aangehouden. Voor het spaardeel doet de fiscus alsof je 1,63% rendement hebt behaald. De overheid baseert het spaarrendement op de gemiddelde rente over de jaren 2011 tot en met 2015. Bij het beleggingsdeel wordt uitgegaan van 5,39% rendement. Dit rendement is bepaald op grond van de behaalde langetermijngemiddelden van het rendement op aandelen, onroerende zaken en obligaties. Hoeveel rendement je daadwerkelijk behaalde, maakt de fiscus helemaal niet uit. “Als je een ton spaargeld hebt, rekent de fiscus met een rendement van 2,87%. Probeer maar eens een bank te vinden die je zo’n rente geeft.” Volgens de Bond voor Belastingbetalers voldoet deze nieuwe manier van heffen over ons vermogen niet. „We worden nog steeds geconfronteerd met de situatie dat we een hogere belasting betalen dan het gemaakte rendement”, zegt Jurgen de Vries van de bond. De aannames deugen niet en bij de behandeling in de beide Kamers van de Staten-Generaal is daar geen aandacht voor geweest. Sinds de aangifte over 2017, die we de afgelopen twee maanden hebben moeten indienen, berekent de Belastingdienst de heffing over onze spaarcenten en belegde geld (het vermogen in de zogenoemde box 3) op een andere manier. Tot die tijd ging de fiscus uit van een rendement van 4% en hief daar 30% belasting over. Zo kwam de belastingdruk uit op 1,2%. Daar kwam veel kritiek op, omdat de rente op spaarrekeningen in veel gevallen niet hoger dan 0,1 of 0,2% is. De Belastingdienst paste de vermogensrendementsheffing daarom aan. Er wordt nu gewerkt met een zogenoemd progressief tarief. Als je meer vermogen hebt, gaat de Belastingdienst ervan uit dat je daar ook meer rendement op behaalt. Hoe meer geld je hebt, hoe meer je gaat beleggen in plaats van sparen, is de gedachte daarachter. Over de eerste €100.000 is bijvoorbeeld €25.000 vrijgesteld en over de overige €75.000 rekent de fiscus erop dat je een rendement van 2,87% haalt. Dat is volgens De Vries nog steeds veel te gortig. „Ik wens je veel succes met het vinden van een bank die je zo’n rente geeft voor je spaargeld.” Fiscalist Cor Overduin van Grant Thornton, die de bond ondersteunt met de rechtszaak, vindt de nieuwe ’spaartaks’ geen vooruitgang. „Het nieuwe stelsel is ook fout, maar op een andere manier verkeerd. De veronderstellingen van de Belastingdienst, dat mensen tot een bepaald vermogen sparen en de rest beleggen, sluiten niet aan met hoe het in de praktijk werkt. Er klopt niets van het nieuwe systeem.” De Belastingdienst wijst erop de aanpassingen die er aan de vermogensrendementsheffing zijn gedaan al stappen vooruit zijn. „Die sluit al beter aan bij het werkelijke rendement. En vanaf de aangifte over 2018 wordt het heffingsvrije vermogen ook verhoogd naar €30.000”, laat een woordvoerder weten. De vraag is echter of daarmee het ‘lek’ wordt gedicht of daarmee een stapje dichter bij het werkelijke rendement komt. De fiscus wacht de rechtszaak af. De Bond voor Belastingbetalers is al verwikkeld in een collectieve procedure tegen de oude vermogensrendementsheffing van 30% belasting over een fictief rendement van 4%. Dat komt neer op 1,2% heffing. De juridische uitspraken zijn daarvan zijn wisselend. In sommige zaken wordt de Belastingdienst in het gelijk gesteld. Maar dit jaar waren er ook een aantal successen voor sparende Nederlanders. In die zaken stelden de rechters dat de vermogensheffing niet meer ’redelijk en proportioneel’ was. Tot een schadevergoeding of belastingverlaging leidde dat alleen niet. Voor een oplossing legden de rechtbanken de bal bij de overheid. Waar de eerdere collectieve zaken trouwens automatisch voor alle Nederlanders worden gevoerd, moeten mensen zich nu expliciet aansluiten bij de zaak van de Bond voor Belastingbetalers. „De collectieve procedure is nu alleen nog maar voor mensen die zelf bezwaar hebben ingediend tegen hun aangifte. Dan kunnen ze meeliften op onze procedure”, legt de Vries uit. „Mensen moeten zelf in actie komen.” De bond stelt op zijn site een bezwaarschrift beschikbaar.

Op 25 mei treedt de AVG, de Europese Privacywet, in werking. Dat brengt heel veel gedoe met zich mee. Lezen van dit blog mag wel, maar laat mij niet weten wat U ervan vindt, want dan moet ik van alles gaan vastleggen zodat ik daarover verantwoording kan afleggen aan de Toezichthouder. Zo moet ik een verwerkingsovereenkomst sluiten dat het hostingbedrijf geen andere handelingen uitvoert dan datgene wat we zijn overeengekomen. Verder moet het blog SSL-beveiligd worden. Ook moet worden vastgelegd wat de grondslag is en een gerechtvaardigd doel, dat wordt nagestreefd. Ik betwijfel of alle energie en kosten die moeten worden gestoken in bescherming van de privacy wel opweegt aan de nu gestelde eisen. Het product privacy gaat fors in prijs stijgen en dat heeft gevolgen voor de koopkracht en inflatie. Trouw schrijft vandaag op de voorpagina dat de bedrijven de privacy-eisen op 25 mei niet halen. Onvoldoende kennis van zaken, maar vooral omdat de wetgeving nog geen antwoord geeft op heel veel vragen. Ook op het terrein van sociale media ligt een nu nog onontgonnen gebied. Rechtszaken zullen de komende jaren daarin duidelijkheid moeten verschaffen in deze gebrekkige Europese Regelgeving. Heel veel juristen zullen een dikke boterham gaan verdienen aan de grote onduidelijkheden. Bedrijven met >250 werknemers zullen in deze fase ondersteuning nodig hebben van gespecialiseerde juristen op het terrein van de Europese Privacy-regels. En waar zijn de sociale media aan gebonden? Ambtenaren in Brussel hebben regels bedacht die mogelijk niet uitvoerbaar zijn dan wel waar geen draagvlak voor is. En wat gebeurt er dan in een democratie? Is er nog een optie om met een referendum de AVG weg te stemmen?

De wekelijkse column op DFT van Willem Vermeend en Rick van der Ploeg gaat dit weekend over de (on)haalbaarheid van het Klimaatverdrag van Parijs. In december 2015 spraken 195 landen en de EU in de Franse hoofdstad af dat rond het jaar 2200 de opwarming van de aarde ten opzichte van 1990 ruim onder de 2 graden Celsius moet blijven. Om dit zogenoemde klimaatakkoord te realiseren, is het nodig dat de wereldwijde netto-uitstoot van broeikasgassen (vooral CO2) in de tweede helft van deze eeuw nihil is. Lukt dit niet, dan zullen we wereldwijd te maken krijgen met een toename van de negatieve effecten van de verdere opwarming van de aarde, zoals extreem weer, overstromingen, maar ook droogte en in veel landen lagere economische groeicijfers. Een van de negatieve impulsen worden veroorzaakt door concurrentievervalsing tussen landen. Landen die niet meedoen met Parijs, zoals de VS, of achterblijven bij het klimaatbeleid, bevoordelen hun burgers en bedrijven met lagere lasten. Daardoor bestaat de kans dat bedrijven en werknemers in landen met een hoge lastendruk verhuizen naar landen die voordeliger zijn. President Trump is van mening dat het klimaatakkoord van Parijs de groei van de Amerikaanse economie afremt en doet daarom niet mee. Hij lokt Europese ondernemingen naar de VS waar ze geen last van het klimaatakkoord hebben. Een andere zaak, waar we nu al last van hebben (tekort aan stroom door windstil weer) is dat bij de energietransitie van fossiel naar duurzaam, landen worden geconfronteerd met een afname van de stabiliteit en betrouwbaarheid van hun stroomvoorzieningen. Door deze nadelen en bezwaren die ook steeds meer op de voorpagina’s verschijnen, is de oorspronkelijke euforie over het Parijse akkoord in veel landen weggeëbd. Daardoor neemt ook het maatschappelijke en politieke draagvlak af voor deze noodzakelijke energietransitie. Als we de aardbol willen redden, zullen de ondertekenaars van Parijs uit een ander vaatje moeten tappen. Op dit moment heeft het klimaatbeleid bij veel bedrijven en burgers een slecht imago. Het wordt vooral beschouwd als een beleid van lastenverzwaringen, extra voorschriften en nieuwe bureaucratie. Een hogere lastendruk geldt ook als bezwaar tegen een zogenoemde CO2-taks die voor het klimaatbeleid op zich effectief kan zijn. Dit bezwaar kan worden verminderd met compenserend verlagingen van andere belastingen. Maar deze taks moet wel op Europese of wereldschaal worden ingevoerd om effectief te zijn, schrijven de heren economen.

©2018 hannesdewitte@gmail.com

Slotstand indices d.d. 11 mei 2018; week 19: AEX 562,27; Bel 20 3884,4; CAC 40 5541,94; DAX 30 13.001,24; FTSE 100 7.724,35; SMI 8993,51; RTS (Rusland) 1193,98; DJIA 24.831,17; NY-Nasdaq 100 6952,56; Nikkei 225 22.758,48; Hang Seng 31.122,06; All Ords 6216,40; SSEC 3.163,26; €/$1,196051; BTC/USD volatile: $8.348,8; 1 troy ounce goud $1317,9; dat is €35.443,73 per kilo; 3 maands Euribor -0,327% (1 weeks -0,381%, 1 mnds -0,371%), 10 jarig Nederlandse Staat 0,694%; 10 jaar VS 2,9567%; Belgische Staat 0,818%, 10 jaar Duitse Staat 0,553%, 10 jaar CHF (Zwitserse franken) 0,05%, Japan 0,0408; Italië 1,873. Een liter diesel hier aan de pomp €1,319, elders €1,438.

Dit bericht is geplaatst in Financieel/economisch. Bookmark de permalink.